Vrijdag 7 december j.l. maakte ondergetekende en Roy de trip naar Geordieland. Een bomvol weekend stond ons te wachten. Lees hieronder ons avontuur, enjoy the read!

Vrijdag 7 december 2018:
Beide waren al vroeg uit de veren. Even daarvoor heeft Roy zelfs nog de kroeg genaamd het Pandje vakkundig afgesloten na een mooi avondje. Ondergetekende was daar getuige van en heeft voor de zekerheid iets meer slaap tot zich genomen om Roy de wekkerservice te geven. We namen bij hem thuis nog een ‘bakkie pleur’ en liepen naar station Steenwijk om daar de trein te pakken naar Schiphol. Eenmaal op het vliegveld aangekomen verliepen de voor zichzelf sprekende checks zonder problemen. Bij onze wachtruimte namen we alvast een paar pints en spraken we de donderdagavond al evaluerend na. We liepen vervolgens naar onze gate en namen de vlucht naar Edinburgh. Voor ondergetekende inmiddels een bekende stad maar voor Roy compleet nieuw. De Easyjet vlucht kende geen bijzonderheden al werd de piloot op het laatst wat enthousiast wat leidde tot enige turbulentie. We landen en we liepen (nou ja Roy moest rennen vanwege een toiletterende break) richting paspoort check en de bagagebanden. Vanuit hier waren we buiten airport en namen wij de shuffle naar Edinburgh Waveley. Gedurende de busrit keek Roy zijn ogen uit. Ik weet immers uit ervaring dat Edinburgh een culturele pracht is en het nooit verveelt om hier te zijn. Het was daarbij ook gezellig druk aangezien iedereen in Kerst sferen was. Na een prachtige rit vol mooie culture bezienswaardigheden kwamen we aan op Waveley. Naast het station was een (German) Christmas market aan de gang. We namen hier een broodje en we dronken een biertje met een tikkeltje orange. We liepen vervolgens terug om in the Wetherspoon een pint te gaan nuttigen. Deze pub ligt pal naast het station en is een prima toko om te doen vertoeven. We hebben hier tot ongeveer 16.00 uur gezeten om de trein naar Newcastle CS te pakken. Na een donkere treinrit kwamen we op tijd aan in Newcastle CS. Vanuit hier pakten we the Underground naar Palmersville. Eenmaal daar troffen mijn Geordie family aan die ons hartelijk deden welkom. Terry, Nora en Liam reden ons naar the Powder Monkey voor een welkoms pint. Dit was overigens een nette en classy pub. Na een paar goudgele rakkers reden we naar huize Paddison. Men had zich weer eens flink uitgesloofd voor een culinaire hoogstand. Na een lovely dinner gingen we ons omkleden en bracht Terry ons naar Osbourne. Dit is een pub in de nette, dure en prima onderhouden wijk Jesmond, kortom een proper neighbourhood. Eenmaal daar troffen wij veel mensen en studenten aan die al volledig in de Kerst sferen waren. ‘We had joy, we had fun, we had Sambuca and Jagers on the run’. De ene naar de andere ging er in en we raakte aan de praat met een zeer leuke dame die deze shotjes als warme broodjes over de toonbank verkocht. Na een prima avond reden we terug naar Wallsend om aldaar in the Rising Sun een afzakkertje te nemen. Eigenaar Big T herkende me en ik kende een prima chat met hem en ook met de voorgestelde Roy. Big T ging uiteindelijk huiswaarts en gaf the lady in charge aan dat zij voor ons nog een pint mocht tappen en hij eveneens voor een taxi had geregeld, dikke prima! Na een zeer goede avond keerden wij in huize Paddison’ en gingen de oogjes dicht, night night!

Zaterdag 8 december 2018:
Na een goede nachtrust schoven wij aan voor een English breakfast. Een plate vol calorieën gaf ons ‘the powerbomb’ voor een nieuwe dag met nieuwe avonturen. Bacon, sausages, navy beans in tomato sauce, eggs en bloedworst voorzien van toast, delicious! Ondertussen was de kleine grote man Michael gearriveerd. Mijn mate Andy kwam binnen en had de kleine meegenomen voor een opa/oma weekend. Het vrolijke manneke was druk doende met zijn speelgoed en was letterlijk de koning des huizes. Hij eiste de aandacht op een vrolijke en olijke manier. Tijdens het ontbijt vertelde wij onze leuke avonturen aan de familie en gaven the Geordies ons weer dat in Osbourne ooit Sheryl Cole aan het werk was als ‘shots selling woman’ voordat zij bekend werd als zangeres van Girls Aloud en de solo carrière die daarop volgde. Sheryl Cole is een Geordie girl en trouwde later met profvoetballer Ashley Cole. Andy bracht ons naar Newcastle Upon-Tyne. We namen ook gelijk afscheid van hem aangezien hij en vrouwlief naar York gingen voor een weekend of snookers. Ondergetekende gaf Roy een rondleiding door de stad. Als eerste liepen we naar St. James’ Park, de thuisbasis van Newcastle United. We stonden bij the Jackie Milburn statue waar ik Roy vertelde wie hij was en dat hij een van de Club iconen allertijden is samen met o.a. Sir Bobby Robson en Alan Shearer . We doken the Strawberry in, een pub wat tegenover het stadion zit. Een walhalla met alles wat met Newcastle United te maken had en heeft. Roy was onder de indruk. We bestelden een alcoholische versnapering. Na een drink liepen we de stad door. Via de bekende uitgaansstraten, met name the Gate in Gate Street, kwamen we voorbij Central Station en de route eindigde in the Quayside. Dit is het culturele trekpleister van de stad. De boulevard ligt parallel aan the river Tyne. Old Tyne Bridge, Millennium Bridge, The Baltic Art en the Sage zijn hier allen te zien. Het liedje van Mark Knopfler en Jimmy Naill – Big River kwam uiteraard ter sprake. Toen we vervolgens terug liepen namen wij een loopbrug en liepen we voorbij een oud-klooster om de looptunnel in te gaan. Gedurende deze wandeling vertelde ik dat dit een plek is voor daklozen en waar vele liedjes over geschreven, kortom een plek voor geestverruimende middelen. Zo vertelde ik Roy een liedje van Lindisfarne wat ‘Meet me on the corner’ heet. Dit liedje was wel heel kenmerkend voor deze plek waar wij de humor wel van konden inzien. We liepen via de binnenstad terug naar the Strawberry waar wij bij toeval Paul zagen. Paul komt uit Hebburn en een vaste bezoeker van zowel de kroeg als Newcastle United. Met hem kende we een leuke (bij)praat en hij wist ons te melden dat de Metrolijn op bepaalde trajecten onderhoudswerkzaamheden kende. Hierdoor moesten wij per taxi naar North Shields. Hier gingen wij ‘the Robins’ aanschouwen aangezien zij thuis speelde tegen Hebburn. Eenmaal aangekomen op ‘Meadow’ doken wij de kantine in. Het viel mij al op dat enkele typerende harde kern gerelateerde lads hier aanwezig waren. We gingen naar buiten voor een respectvolle one minute of silence aangezien een supportersfamilie van North Shields hun dochter van drie helaas naar de eeuwige jachtvelden hebben moeten verliezen. Na een indrukwekkende stilte ging ik naar binnen voor een pint. Roy en de inmiddels ingevoegde Liam bleven buiten. Het was stervenskoud! Eenmaal binnen kwam ondergetekende aan de praat met deze typerende harde kern gasten. Het bleken absolute top boys te zijn uit hun generatie m.b.t. harde kern Newcastle. Zij heette mij en ook Roy die later binnen kwam van harte welkom. Er volgde een hele gezellige conversatie en de kantine was super gezellig. De wedstrijd tussen North Shields vs Hebburn Town eindigde in een klinkende 4-1 zege voor the Robins. De ene goal scheen nog mooier te zijn geweest dan de andere, maar die zijn ondergetekende ontgaan. De klok tikte door en na de wedstrijd hield een van de top boys een speech waarin hij uiteindelijk ons officieel welkom liet heten wat volgde door een staande ovatie en geklap van alle aanwezigen, zowel North Shields als Hebburn. Mensen kwamen ondergetekende en Roy spontaan tegemoet en de gezelligheid duurde voort. We namen uiteindelijk afscheid aangezien Terry ons deed opwachten. We maakten een groepsfoto en we schudde respectvol elkaars handen. Het respect onderling was overduidelijk aanwezig en we kende een top tijd in ‘the Robin’s nest’. Ondertussen werd ons ook bekend dat Newcastle United Reserves in de lagere divisie beker moet spelen tegen jawel(!) uitgerekend Sunderland, de aartsrivaal bij uitstek. Terry, Liam, ondergetekende en Roy namen nog een pint in the Fish Quay en uiteindelijk gingen Roy en ondergetekende naar Sambuca’s voor een Italiaans hapje. Zoals bekend is dit een tip top Italian franchise waar je voor een prima prijsje een goede maaltijd kunt nuttigen. Gedurende het eten werden Roy en ik steeds brakker en realiseerden wij ons dat het geen laat avondje ging worden. We namen de taxi naar the Rising Sun en deden daar nog een pint. Nu was eigenaar Phil in charge en ondergetekende kende met hem een prima weerzien. Phil en Roy schudde de handen en er volgde een prima horeca gesprek tussen beide waarin kennis en ervaringen op tafel werden gegooid. Na een paar goede pints namen wij de taxi terug en kwamen we weer in huize Paddison’. Liam was enigszins verrast dat wij al vroeg terug waren. Roy dook zijn nest in en ondergetekende kende een lange en prima quality time conversation met Liam. De (voetbal)verhalen volgde over en weer, verzoeknummers kwamen ten gehore en het klokje tikte inmiddels naar nacht uren. Met name the Smiths en Tom Smith’ (zanger van the Editors) versie van Bruce Springsteens ‘Dancing in the Dark’ die ik Liam adviseerde kwam bij hem binnen als een muzikale gooshbump. We wensten elkaar een goede nachtrust, sleep tight!

Zondag 9 december 2018:
Na een prima slaap, werden we wakker en stond er wederom een prima Engels ontbijt voor ons klaar. Vandaag was immers matchday en gig day aangezien Newcastle United thuis speelde tegen Wolverhampton Wanderes en Ocean Colour Scene ’s avonds aftrapte in the O2 Academy. Na een prima breakfast reden we naar Tynemouth voor een frisse wandeling bij the Tynemouth Market die gelegen is bij hun station. Roy kreeg een culturele route aangezien we via Whitley Bay aankwamen in Tynemouth. Roy was onder de indruk van beide kustplaatsen, met name Tynemouth.  We liepen hier over de markt en een verkoper herkende me nog aangezien ik de maand daarvoor nog twee polo’s bij hem kocht. We kende een prima praatje en wenste elkaar een goede Kerst toe. Little big man Michael kreeg ondertussen een speelgoed auto voorzien van lawaai en lampen, hij was er zichtbaar enorm blij mee. Eenmaal thuis in huize Paddison’ namen we een broodje voorzien van een heerlijke groentesoep. Na een prima maaltijd en opwarmer pakten we de bus richting town oftewel Newcastle. De buschauffeur had er zichtbaar zin in, want hij trapte flink op het pedaal wat de bus regelmatig deed stuiteren. Dit deed mij denken aan een mop over een buschauffeur en een predikant waarin de buschauffeur uiteindelijk van Petrus wel de Hemelpoort binnen mocht en de predikant niet. Het verschil zat het hem dat wanneer de mensen in de bus zaten begonnen te bidden en wanneer de predikant Gods woord sprak, iedereen lag te slapen….Enfin eenmaal uitgekomen in Newcastle liepen wij via the cash machine door naar the Strawberry. Hier hadden wij afgesproken met Craig. Craig is al jarenlang een mate van me en via hem bestel ik altijd de match tickets en nu dus ook gig tickets. Voordat Craig binnen kwam raakte we aan de praat met twee kerels uit Ruinerwold. Het blijkt dus maar weer eens des te meer dat we leven in een kleine wereld. Na deze leuke conversatie kwam Craig binnen en volgde er een goed weerzien. We kregen tickets en we zaten opnieuw in the Gallowgate End East Corner. Na goede drinks liepen wij naar ons vak. Matchdays!!!!!
Newcastle United manager Rafael Benitez kende een prima selectie aangezien spelers terugkeerde van respectievelijk blessures en schorsingen. Paul Dummett, Kenedy en Matt Ritchie waren inzetbaar. Alleen Fabian Schar was geschorst.
Newcastle United begon in een 5-3-2 formatie en ging voortvarend van start. Binnen een minuut zette the Magpies een goede aanval op en kwam de bal over rechts via een voorzet bij spits Salomon Rondon terecht. De Zuid-Amerikaan draaide goed via rug naar de goal situatie naar binnen en haalde uit. Zijn inzette stuitte echter op Portugese Wolves goalie Patricio maar de Toon was gezet. Newcastle was in deze fase absoluut beter en had veel dreiging. The Wolves defensie moesten flink aan de bak en stonden onder druk. Vele corners en overtredingen werden weg gegeven. Vanuit deze control modus leek er niets aan de hand totdat Wolves vanuit het niets toesloeg. Een cross wordt door onze captain Jamaal Lascelles compleet misgetast en ingeschat. Diogo Jota ontvangt de bal, kreeg vervolgens alle tijd vanwege poor defending van Lascelles en schoof de bal langs doelman Martin Dubravka, 0-1. Compleet onnodig stonden we op achterstand, deze zag je niet aankomen. The Magpies toonden echter veerkracht. Met name de sterk spelende Ki en spits Rondon namen ploeg op sleeptouw. Na een goede aanval werd Ayoze Perez gevloerd en volgde er een free kick net buiten the box. Salomon Rondon stapte op en krulde de bal over de muur, zijn inzet spatte uiteen via de onderkant deklat en de bal werd weggewerkt. Rondon sprintte vervolgens naar de bal en kwam met een perfecte voorzet. De bal kwam bij Perez terecht en de Spanjaard kopte knap de bal via zijn achterhoofd tegendraads tegen de touwen. St. James’ Park sprong uit haar voegen en vierde het doelpunt. De eerder daarvoor bekritiseerde Perez haalde zijn gram, 1-1. De sfeer werd hierdoor ook stukken beter en the Toon Army nam de ploeg op sleeptouw. Gedurende de resterende minuten was the Toon ook beter maar ondanks de dreiging en de kleine kansen die het kreeg stond Wolves-goalie Patricio en geluk ons in de weg. Een prima spelend Newcastle ging met 1-1 de rust in.
Tijdens de rust moest ‘Rafa’ onverwachts wisselen aangezien de sterk spelende Federico Fernandez geblesseerd in the dressing room achter moest blijven. Vervanger was tot onze verbazing Javier Manquillo die niet een sterke indruk achterliet. Newcastle United begon gezapig aan het tweede bedrijf en Wolves rook bloed. Na klungelig balverlies van onze back Yedlin corrigeerde hij zijn fout met een overtreding. Weliswaar een lichte maar gezien het gevaar die er kon zijn gaf de overigens onthutsend zwak fluitende Mike Dean een terechte rode kaart. Yedlin zelf nam na afloop ook zijn boetekleed. Dit was helaas wel de turning point into the game. Newcastle United verdedigde goed maar kon aanvallend weinig brengen en Wolves wist zich geen raad met de man meer situatie. De sfeer was overigens fantastisch aangezien the Toon Army zag dat het elftal knokte voor elke meter om een resultaat over te houden en de achterban stond letterlijk als een twaalfde (nou ja elfde) man achter het team. Echter vanuit het niets nam Wolverhampton meer het initiatief en brak het uit met een messcherpe counter.  Ruben Vinagre trof hierin met een snoeiharde pegel de deklat (onderkant lat) waar wij allen heel goed mee weg kwamen. Er volgt een zinderende slotfase en tot onze verbazing werd Rondon gewisseld voor Joselu. Laatste kende een afschuwelijk slechte invalbeurt. De spanning stijgt en beide teams gaan voor een driepunter. Newcastle produceerde een cross die richting Perez ging, de Spanjaard kreeg in het luchtduel een volle elleboog van Willy Boly maar dit ontging de slecht fluitende Dean.  Dit had een absolute penalty moeten zijn! Iedereen werd kwaad, manager Benitez was onthutst en de Wolves breken uit met een counter. In een overtal situatie kwam er een poging richting doel waar onze goalie Martin Dubravka nog een goede parade op had, maar vanuit de rebound kopte Matt Doherty de 1-2 binnen. Een compleet gedesillusioneerd St. James’ Park wist dat het game over was. Mike Dean blies af en Newcastle United leed op een hele pijnlijke manier een nederlaag. ‘A harsh way to loose’. Achteraf moesten we wel eerlijk zijn dat de wissels van onze steengoede en geliefde manager Benitez niet goed uitpakte en captain Lascelles geen vaste basisklant is op dit moment zodra iedereen weer fit is (incluis Fransman Lejeune die nu nog geblesseerd is).
Met de spreekwoordelijke kater liepen we terug the Strawberry in. We spraken het duel na met Craig, Neil en Paul. Ondergetekende merkte aan zichzelf dat hij hard zijn best moest doen om te schakelen aangezien hij met een dikke baal het concert in moest. Na een paar pints namen we afscheid en liepen we naar the Starr Inn. Dit is een pub tegenover the O2 Academy. Roy wist vanuit het niets de kanteling te maken in onze gemoedstoestand. Met een pound gooide hij enkele verzoeknummers in the box. Status Quo – Rockin’ all over the world bracht een ieder in extase. Dit nummer is een ware Britse klassieker en het maakt niet uit waar je komt, iedereen is direct in de goede modus. We spraken met enkele gasten waarmee je een goed feestje mee kon bouwen. We probeerden daarbij nog een left over gig ticket te verkopen maar dit ging helaas niet. Ik gaf hem uiteindelijk maar aan een verkoper en wenste hem alle goeds toe met zijn handel. Eenmaal binnen troffen we een locatie aan die je kunt vergeleken met de Melkweg in Amsterdam. Een prima zaal voorzien van meerdere bars alleen geen tribune /staantribune boven. Ocean Colour Scene liet een tegekke performance zien en de akoestiek was dikke prima. Men begon met ‘Better Days’ en ‘We don’t wanna fight no more’ in het begin van hun gig en gedurende avond kwam ook een steengoede versie van ‘One hundred mile city’ en ‘the Riverboat song’ voorbij. Dit volgde met ‘Travellers tune’, ‘Robin Hood’ en ‘Mechinal Wonder’. De band zette O2 Academy op zijn kop en liep van het podium. De band kwam nog terug met een toegift van ‘Beautiful Thing’ en uiteraard ‘The day we caught we train’. Laatste was een pronkstuk, een soort icing on the cake. De band werd hartstochtelijk toegejuicht en nam afscheid. We konden terugkijken op een steengoede gig!
Na een super concert doken we het nachtleven in. We begonnen in the Mile Castle en we eindigde in the Head of Steam. Hier troffen wij een classy lady aan die de dochter bleek te zijn van oud-Newcastle United speler Jeff Clarke. We kende een leuke conversatie met haar en haar man plus een stel wat hun toevoegde, ze kwamen allen uit Northumbria. Aan het eind – vlak voor het instappen van de taxi – troffen we nog een oude psycho woman aan die we al zakelijk hebben afgewimpeld, what a cunt! De taxi bracht ons terug in Wallsend te huize Paddison. Het was inmiddels 03.45 uur lokale tijd en we sloten onze ogen, mighty night!

Maandag 10 december 2018:
We werden beide goed brak wakker. Na een ditmaal gewoon normaal ontbijt reed de familie ons naar het station. Aldaar pakte we de trein naar Edinburgh. We namen afscheid van Terry, Nora, Liam en Michael. Eenmaal op de trein genoten we beide van de mooie treinreis waarin het landverschil verschilde van countryside tot ruige coastelrides plus vele heuvels. Aankomende in Edinburgh merkten we beide dat de brakheid overheerste. We liepen door Princess Street en Market Street maar het doel om echt goed de stad te verkennen was mislukt. We zijn in the Wetherspoon gaan zitten om de tijd te doden. Een deetox day was het beste medicijn. We pakten uiteindelijk de bus en reden richting het vliegveld. Wederom een prachtige route door de stad. We spraken een Nederlander in de bus die nog maar net op tijd zijn vlucht kon halen. Wij kende alle tijd en aten op het vliegveld nog een broodje en wat chippies. Wel kende onze vlucht vertraging wat enigszins ruk was. Uiteindelijk konden we dan toch vliegen en kwamen we laat thuis. Roy kende nog een dag vrijaf, ondergetekende moest gelijk werken. We namen afscheid en we keken terug op een tegekke weekend!

Many thanks to:
Family Paddison for their hospitalities and friendship, we are family!
Craig Cuthbertson for arranging our match and gig tickets, ofcourse being our mate as well.
North Shields / Hebburn hardcore Newcastle lads for such a nice time in Robin’s nest!
Neil and Paul, glad seeing you both again.

Songs of the trip:
Ocean Colour Scene, one of the best gigs I’ve seen!
Status Quo – Rockin’ all over the world
Jimmy Naill ft Mark Knopfler – Big River
Lindisfarne – Meet me on the corner
The Smiths – There’s a light that never goes out
Tom Smith – Dancing in the dark (Bruce Springsteen cover)
Terry Jacks – Seasons in the sun

MERRY CHRISTMAS EVERYONE,

Cheers, Teddy