Ondertekende maakte afgelopen dagen de oversteek naar Newcastle Upon-Tyne om getuige te zijn van het duel tussen the Magpies vs the Hornets. Bijzonder aan deze trip was dus dat mijn familie mij vergezelde door mijn Geordie family te doen herzien. Een wederom onvergetelijk avontuur volgde. Hieronder kunt u mijn avontuur lezen;

Donderdag 1 november 2018:
We verzamelden ons in huize ouders Helweg om ons te prepareren voor de trip naar Geordieland. Na een goede warme maaltijd reisden we met de auto af naar IJmuiden waar de DFDS ferry terminal zich begeeft. Het was rustig op de weg en ruim voor vertrek kwamen wij aan. Het kenmerkende ferry en douane incheck volgde en we kende een prima boot hut om in te vertoeven. Na wat rondlopen en dergelijke sloten wij om 19.00 uur aan bij een singer-songwriter. Zijn naam was Yannis en hij bleek zoals de naam qua spelling deed vermoeden een Griek. Hij bleek een veel breder repertoire te hebben dan zijn Drentse gelijknamige collega die niet verder kwam dan ‘ik wil naar Griekenland’. Qua zang was onze Griekse Hercules niet de beste die ik op de ferry heb zien optreden maar zijn gitaarspel compenseerde veel goeds. Daarbij kende hij honderden nummers en speelde hij ruim vijf uur met gemak rond. Een indruk van zijn brede repertoire; van Bob Dylan tot Oasis, van Oasis tot Ed Sheeran, van Edje tot the Beatles, van de ‘Fab Four’ tot Tracey Chapman, van Chapman tot Johnny Cash en van Cash tot jaren 80 disco hits die in een akoestisch jasje werden gegoten. Voeg hierbij nog toe; Cat Stevens, Pink Floyd, Simon & Garfunkel, Iggy Pop, Lou Reed, the Clash, Bob Marley en Don Mc Clean. De ene naar de andere klassieker werd luidkeels meegezongen maar vooral Mary Hopkins ‘Those were the days my friend’ kende een enorm succes bij de aanwezigen. Tot slot gooide onze Griek wat extra zuid-Europees temperament in zijn strotje door ook Spaanse en Italiaanse nummers te zingen, kortom deze beste man was van alle markten thuis! Uiteindelijk ging het klokje richting het nacht uur. In de wetenschap dat ik nog een paar fikse dagen voor de boeg had, werd het geen nachtwerk. Night night!

Vrijdag 2 november 2018:
The ferry dreef the Tyne in en we kwamen aan bij North Shields. Gezien the calm sea kende onze reis geen vertraging en kwamen we rond half 10 Engelse tijd aan. Na de douane controle stond Terry ons op te wachten. Een warme en hartelijk welkom volgde en we reden vervolgens door naar the Lock. The Lock lag in de haven van North Shields. Vrouwlief Nora wachtte ons daar op en eveneens een warm welkom volgde. In the Lock kon je prima ontbijten en na een goede Engelse omelet reden we naar huize Paddison. Hier werden cadeau’s uitgereikt en men vertelde ons vervolgens ons programma. We reden naar Northumbria. Een prachtige coastel route volgde waar typerende Engelse countryside met cottages en authentieke kustplaatsen waren voorzien van prachtig heuvelachtig landschap. We stopten eerst in Amble. Amble is een kustplaats wat een prima en net stadje was. Na een frisse wandeling langs de kust vervolgden wij onze weg naar Craster. We kwamen tijdens de rit Warkworth voorbij wat ik kende uit een eerder bezoek. Het is een zeer kenmerkend Engels stadje middenin de country side voorzien van prachtige gebouwen, een mooi kasteel, heuvels en oudheid a la Roman empire. We kwamen uiteindelijk aan in Craster. Craster is een vissersdorp waar Dunstanburgh Castle pronkt op de heuvel gelegen aan de kust. We kwamen voorbij een pub genaamd ‘the Jolly Fisherman’. Jolly is een vriendelijke benaming voor iemand die heel dronken is. Tegenover the Pub stond een oude rokerij waar vele soorten vis werd gerookt. Ik zag een paar open luiken waar rook uit kwam, dit kwam van het dak. ‘The roof is on fire’ kreeg een letterlijke betekenis. Het rook gigantisch lekker en een bezoekje aan the shop was dan ook zo gemaakt. We namen vis mee voor thuis, ideaal! We wilden nog een poging wagen tot een wandeling naar Dunstanburgh Castle maar aangezien we ook nog naar Alnwick wilde en de tijd begon te dringen, schoten we van gepaste afstand enkele mooie kiekjes onder het motto van; ‘gelukkig hebben we de foto’s nog’. We pakte de auto en reden naar Alnwick of beter uitgesproken ‘Anwick’. Nora – een oud docent – gaf ons een lesje Engels waar bepaalde uitzonderingen in de taal zitten, zoals ook bij het meervoud van sheep en fish waar dus een meervoud ’s niet van toepassing is. Enfin met deze grammaticale knowhow op zak liepen we door Alnwick. Alnwick Castle is een beroemdheid ansich. Een overweldig kasteel kende zowel muzikale als movie fame. Tom Jones en Bryan Ferry hebben hier opgetreden maar wellicht voor de film liefhebbers zegt dit kasteel meer als ik je vertel dat verscheidene Harry Potters scenes zich in dit kasteel hebben afgespeeld. Tot verbazing bleek helaas dat dit kasteel wat herstelwerkzaamheden nodig had met als gevolg dat het kasteel pas in 2019 weer voor het publiek open is. Van Edje Sheerans ‘Alnwick castle on the hill’ liepen we door naar het pittoreske en tevens echt typerend Engelse countryside city. We kwamen voorbij een Pub die speciaal een paar lege flessen bier afgezonderd hadden in een etalage. Naast het raamwerk was een plaat getimmerd. Het creepy verhaal weerlegde ons dat op de flesjes een vloek heerste. Die vloek heerst sinds 1725. Mensen die de flesjes aanraakte werden ziek en gingen uiteindelijk zelfs dood. Zo kreeg het nummer van the Police – Message in a bottle toch een hele andere wending…….sending out a SOS……
Terwijl dit liedje letterlijk door mijn hoofd spookte liepen we door. We kwamen voorbij een zeer nette well dressed shop waar je peperdure merkkleding kon kopen genaamd the Hotspur. Ik grapte dat the Spurs hier hun kleding kopen en voila wat bleek. Henry Percy ‘aka’ Harry Hotspur was een ridder in de 14e eeuw. Hij kwam uit Alnwick en hij kende een opvliegend karakter. Percy vocht in vele veldslagen en stierf uiteindelijk in een slag bij Shrewsbury. De Londense voetbalclub Tottenham Hotspur is uiteindelijk vernoemd na Henry Percy. Met deze mooie geschiedenis les op zak liepen we door en kwamen we uiteindelijk in the centre square terecht waar we onder genot van een heerlijk zonnetje een bakkie cappucino dronken. Na een dag vol gelopen ‘miles’ aan seightseeing reden we terug naar Wallsend. Vlak voor het naar huis gaan deden we nog een cheaky pint in the Shiremoor Restaurant wat een voormalige boerderij was. Een huge building was een prachtig decor van een enorme pub en restaurant waar de nostalgie van afspatte. Ondertussen wist Terry ons te vertellen waarom de deal met Allesandre Plea (nu spelend bij Gladbach) niet doorging. Terry is zeer goed bevriend met Newcastle United top scout Mick Tate, vandaar dat ons nog wel eens interessante verhalen verteld worden. Eenmaal thuis kwam de zus van Nora ons tegemoet genaamd Jill. Jill heeft samen met Nora een overheerlijke English dish gekookt. Een plate met vele groentes, lam en biefstuk werd op tafel gediend voorzien van ‘Yorkshire pudding’. Een fantastische dish met als icing on the cake nog een prima Engels toetje, kortom alsof een engel over je tong pieste. Na de overheerlijke maaltijd dronken we nog wat alcoholische versnaperingen en kende we een zeer gezellige avond. Na wat Youtube muzikale verzoekjes waar vele ‘proper Geordie artiesten’ zoals Mark Knopfler, Sting en Jimmy Naill plat werden gedraaid gingen wij allen slapen. Een geweldige dag volop cultuur, vriendschap en weerzien met vrienden gingen onze oogjes dicht, mighty night!

Zaterdag 3 november 2018:
Na een goed ontbijt reden we door naar Quayside voor een stukje ‘cultuur’. We liepen eerst the Sage in. Dit is een gloednieuw concertgebouw waar vele grote artiesten, orkesten etc. hun intree hebben gedaan. We zagen een modern en vooral glazen concertgebouw. Op de muren bevonden zich schilderachtige cartoons van grootheden die the Sage hebben gespeeld. Zo zagen we ook local hero’s zoals Mark Knopfler, Sting, The Pulp en Pet Shop Boys. Voor diegenen die het nog niet wisten, Newcastle Upon-Tyne heeft op muziek veel betekend. Vele beroemde bands en artiesten komen uit de (regio) Newcastle zoals; Sting / the Police, Bryan Ferry (Roxy Music, solo), Brian Johnson (ACDC), Mark Knopfler (Dire Straits), Lindisfarne, Jimmy Naill, The Pulp, Pet Shop Boys, Sheryl Cole, James Bay, Pete Doherty en Maximo Park. Vanuit the Sage liepen we vervolgens door naar the Baltic Art. Dit was voor mij een bekende plek maar voor mijn familieleden niet. Zoals bekend hebben vele prominente (local)  hero’s dit culturele oord gefinancierd. Na het bezichtigen van dit culture hoge gebouw reden we door naar een ander hoog gebouw; the Angel of the North East. We zeiden dus the Quayside ‘goodbye’ en schoten nog vele kiekjes. Eenmaal aangekomen in Gateshead was de engel in de verte al te zien. The Angel pronkte tussen de heuvels en was vanaf de snelweg overduidelijk te zien. Na ook hier foto’s te hebben geschoten reden we door naar het ouderwetse en pittoreske Corbridge. Tijdens de rit reden we dwars door the countryside en eenmaal Corbridge binnen gereden troffen wij een geweldige village. De huizen waren van ouderwets gesteente en eveneens een behoorlijk Romeins tintje. Het leek alsof de tijd had stil gestaan ondanks auto’s etc. Dit was nou een voorbeeld van een typerend Engels dorp in the countryside waarin je je in de Middeleeuwen doet begeven. Na een mooie ronde door het dorp en een cupper of tea reden we terug naar Tyneside, matchdays!!!
Newcastle speelde thuis tegen Watford. Vooraf had ik totaal geen vertrouwen in een positief resultaat. The Magpies presteerden tot dusver uiterst bedroevend en qua kwaliteit kwam men echt te kort. Enige puntje van licht was dat captain Jamaal Lascelles compleet onverwachts een nieuwe 6-jarige deal deed ondertekenen. Daarbij keerde Salomon Rondon terug in de basis. Dit ging ten koste van Ayoze Perez. In the Strawberry trof ik enkele bekenden en dronk ik een pint in gezelschap van mates Liam en John. Mijn tweelingbroer dronk een sinas, eveneens dikke prima. Na een paar goede pints plus bijpraat liep ik richting the Gallowgate End East Corner. Vanuit the Berry kon ik er rollend heen. The Magpies speelde een uiterst beroerde eerste helft. Met veel kunst en vliegwerk bleef men overeind. Watford miste kans na kans en onze goalie Martin Dubravka verrichte een paar goede saves. Het was een Gods wonder dat men de eerste helft afsloot met 0-0. Vanuit onze kant konden wij niets teweeg brengen. Mohamed Diame en Kenedy troffen met twee afstandsschoten doel maar beide schoten konden gepareerd worden door Watford goalie Ben Foster.  Newcastle liet een armoedige en kwalitatief arme prestatie zien in een helft waar Watford zonder groots voetbal heer en meester was. De sfeer was gezapig en iedereen realiseerde dat we enorm mazzel hadden dat the Hornets geen doel troffen.
In het tweede bedrijf moest ‘Rafa the gaffa’ onverwachts ingrijpen. Captain Lascelles verstapte zich in de eerste helft tijdens een charge en werd vervangen door Fabian Schar. Daarbij werd Muto om tactische redenen gewisseld voor Ayoze Perez. Newcastle United zette goed druk en dit leverde vele corners op. Beetje bij beetje kwam men beter in het duel en begaf het spel zich meer op de speelhelft van de gasten uit Watford. Het publiek merkte dit goed op en de sfeer werd van gezapig tot massaal. Overigens kwamen we wel goed weg dat een perfecte counter van Watford niet werd beloond met een treffer aangezien een schot uiteen spatte op de deklat. Newcastle’s vuur werd hiermee flink aangewakkerd en men werd beter en beter. Er ontstond dreiging, mogelijkheden en Watford kwam er niet meer uit.
Helaas moest manager Rafael Benitez opnieuw ingrijpen aangezien Jonjo Shelvey geblesseerd het strijdtoneel moest verlaten. Zijn vervanger was Ki en laat de Zuid-Koreaan nou het symbool zijn van de wederopstanding. We konden vele woordspelingen aan zijn naam koppelen, want de Aziaat ontpopte zich tot een ware ‘playmaker’ en was in het half uur dat hij meespeelde veruit de beste man op het veld. Er ontstond meer creativiteit, flair, pressie op het middenveld en mede door zijn goede spel kwamen medespelers ook beter in the game. He was the Ki player and he has the Ki to open Watford’s door. De Koreaan zette een goede een-twee op en werd net buiten the box gevloerd. Ki stapte op en nam een prima vrije trap. Onderweg toucheerde de goed invallende Perez de bal met zijn hoofd en de perfect uitgevoerde header zorgde ervoor dat Foster op het verkeerde been stond, de bal raakte snoeihard de touwen en St. James’ Park sprong van de banken, tussenstand 1-0. The Toon Army ondersteunde de ploeg met massal gezang wat de sfeer ten goede deed. Men realiseerde dat de ploeg deze steun enorm nodig had om wellicht de eerste seizoenszege op te eisen. De ploeg speelde de chroom van zich af en was op dat moment ook beter dan the Hornets. The Magpies kende controle en kregen enkele goede mogelijkheden op een vervolgtreffer maar doelman Foster en zijn defensie hielden de schade beperkt. Watford manager Javi Gracia gooide nog enkele frisse en aanvallende krachten bijeen om de score te doen veranderen. Inmiddels ging de slotfase in en nam de druk op ons doel flink toe. Onze verdediging moest flink aan de bak en het duo Schar-Fernandez voorkwam vele goede steekpasses en ook doelman Dubravka reageerde alert door goed keeperswerk. Het viel op dat de Zwitser Schar probleemloos inviel. Na een domme charge van Kenedy kreeg Watford een free kick. De bal werd eerst nog uit onze box verwerkt maar vervolgens kwam er een goede aanval. Van dichtbij ontstond vanuit een rebound een niet te missen kans maar het schot verdween in the stands. Na vier minuten stoppage time floot referee Craig Pawson het duel ten einde. Eindelijk onze eerste zege wat groots werd gevierd! Dit was nou een klassiek voorbeeld van zwaar bevochten zege waar met name het publiek en de spelers elkaar op sleeptouw namen in de tweede helft. Na een kansloze eerste helft leefde men de tweede helft op en werd op basis van karakter de drie punten binnen gesleept, that’s football!
Na afloop liepen wij al tevree richting the Strawberry. Daar zochten wij John op en liepen door na Fifthy’. Na een goede pint kreeg ik ondertussen bericht dat niet the Old George maar Bacchus onze volgende bestemming was om family Paddison en mijn ouders op te zoeken. Daar aangekomen troffen mijn broer, John en ik ook Peter en Mick. Beide zijn vrienden van family Paddison en dit was voor mij een prima weerzien aangezien ik beide ook ken van ons verblijf in Tavira te Portugal. Na een goede bijpraat en vooral dure pints (de prijzen waren behoorlijk aan de hoge kant) gingen wij allen naar the Strawberry. Daar trof ik tot mijn vreugde mate Brian aan. Brian is een top bloke en de vader van Craig. Ik ken hen inmiddels jaren. Craig regelt altijd mijn tickets al kon hij deze keer niet aanwezig zijn. Vaderlief Brian sloot me in de armen en wij spraken elkaar bij. Hij ontmoette tevens mijn broer en moeder plus ouders Paddison. Mijn vader kende hem van een eerder bezoek en leuke bijpraat volgde. Brian wist mij te vertellen dat zijn pensioen nabij is. Dit mede vanwege droevige omstandigheden vanwege zijn vrouw wat zichtbaar impact had. Na dit weerzien gingen beide families uit eten en namen we afscheid van mijn mate John. Men had voor ons the Red Mezzer geboekt. Dit was achteraf een zeer goede Turkse restaurant wat alle vooroordelen over kebab etc. meteen van tafel deed weg geven. We gingen voor traditionele gerechten en de prijs-kwaliteit verhouding was tip top! Na een aangename dinner reed the cab ons richting huize Paddison te Wallsend. Hier aangekomen volgde nog gezellige praat en zocht men uiteindelijk het nest op, sleep well!!

Zondag 4 november 2018:
Na een goede nachtrust en een aangenaam ontbijtje gingen wij allen voor een frisse strandwandeling naar North Shields. Ondertussen was little big man Michael ons tegemoet gekomen. De kleine grote man is de zoon van mijn mate Andy. Het vrolijke mannetje was enorm in zijn sas met zijn cadeau, een brandweer auto. Na de auto te hebben geparkeerd liepen we parallel langs the North sea om van North Shields naar Tynemouth te lopen. Na een paar miles kwamen we aan in Tynemouth. Dit is een zeer rijke, nette en gezellige kustplaats waar ruïnes en een oud-kasteel pronken op de heuvels van de kust. Uiteindelijk liepen we via het centrum the Tynemouth market op. Zoals bekend kun je hier in het weekend bij het Underground station een grote markt bezoeken. Voor ieder wat wils en ik kocht twee polo’s van respectievelijk Lacoste en Ralph Lauren voor een zachtzinnig prijsje. Na een poos door de markt te hebben gestruind liepen wij via de andere kant van het station weer terug naar North Shields. Gedurende de wandeling volgende leuke conservaties en eenmaal in the Fish Quay dronken we een pint in de pub. Kleine man Michael liet zijn zeer jonge slimmigheid opmerken door met een rietje langs alle drinks te gaan, geestig maar bovenal aandoenlijk. Na een sappie doken wij Sambuca’s in voor de lunch. Dit is voor mij geen onbekend terrein aangezien deze franchise Italiaan van goede kwaliteit is en dat voor een leuke prijs. Een prettige bijkomstigheid, het vrouwelijke personeel ziet er ook nog eens aangenaam uit! Na een goede maaltijd en paar lekkere sappies betaalden we een goedkoop prijsje voor een 7-mans dinner, hier mag men in Nederland een voorbeeld aan nemen! We namen vervolgens afscheid van Liam, Nora en kleine man Michael. Terry bracht ons via een korte seightseeing tour na the ferry. Bij de terminal namen wij afscheid van hem en konden wij vervolgens inchecken. Na de gebruikelijke douane check doken wij onze boot hut in. Ditmaal was dat op top deck, 11. Een ruimere kamer was ons decor, dikke prima! Na wat vertoeven doken we wederom the Navigators Pub in waar onze Griekse Yannis wederom de muziek tot zich nam. We merkten ondertussen dat zijn stem schorder was en dat de hoge noten soms niet meer werden gehaald. Desondanks prima zang en nog steeds zeer goed gitaarspel. Zijn repertoire was inmiddels bekend, dus de uurtjes volgde onder genot van een paar pints. Om 22.30 uur doken wij onze boot hut in, cheerio!!

Maandag 5 november 2018:
De Noordzee was wederom uiterst kalm en dit was ten gunste van de aankomsttijd. Na the ferry te hebben verlaten liepen wij naar de auto. De rit naar huis was prima en onderweg aten we een traditionele gehaktstaaf. Eenmaal thuis aangekomen voelden we ons voldaan en keken we terug op een zeer geslaagde trip vol vriendschap, liefde en vele bezichtigingen. Bas en met name ik hadden heimwee. Voor mij gold dat ik binnen enkele weken weer richting Tyneside ga terwijl broerlief en ouders al druk doende waren om binnen afzienbare tijd weer terug te keren naar Geordieland.

Many thanks to:
Family Paddison for their hospitalities and friendship, we are family!
Mum, daddy and twin Bas for joing me!
Craig Cuthbertson for arranging match tickets.
Brian Cuthbertson and John Ormston for beeing my mates.

Songs of the trip:
Mary Hopkin – Those were the days my friend
The Police – Message in a bottle
Dire Straits – Wey aye!!
Jimmy Naill – Big River
Neil Busker – I’m coming home Newcastle

Cheers, Teddy