Teddy Helweg en broerlief Bas Helweg ondernamen donderdag 4 april j.l. de trip naar Tyneside. De broeders gingen Geordie family Paddison bezoeken. Hoe hun trip en de ondernomen activiteiten eruit kwamen te zien lezen jullie hieronder. Enjoy the read!

Donderdag 4 april 2019:
Al vroeg in de morgen was men in huize Helweg wakker om de voorbereidingen te treffen voor de trip naar Newcastle Upon-Tyne. Moederlief was zo attent om haar twins naar Zwolle te brengen, waar men de trein kon pakken naar Schiphol. Gedurende treinrit geen bijzonderheden en de trein arriveerde keurig op tijd het vliegveld. Eenmaal daar liep men direct door richting the gate waar men de security checks cum laude doorliep. Opvallend was dit men geen riemen, schoenen en electronica apart hoefde te leggen wat maakte dat je in een zucht en een wind the check doorliep. Ruim een uur voor incheck gate waren de gebroeders al wachtende. Beide ontmoetten een man uit Eindhoven die voor een reis naar Curacao stond. Een leuk praatje volgde. Ondertussen werd er nog een cadeau aangeschaft voor de familie Paddison. Toen eenmaal bekend werd naar welke H-gate de twins moesten voor hun vlucht, kwamen beide tot de ontdekking dat EasyJet sowieso vertraging kende. Uiteindelijk kende we een uur vertraging. We vlogen naar Edinburgh. Aan het eind van de vlucht zagen we sneeuw op de berg-en heuveltoppen en eenmaal in Edinburgh volgde natte sneeuw en regen. Dit waren nou niet bepaald de weather predictions die we in gedachten hadden. Na de vlucht kende we een prima uitcheck en stond de shuffle bus pal voor ons klaar. Voor Teddy was dit een gewoonte geworden, voor Bas de eerste keer. Echter, de busreis was zoals gewoonlijk fantastisch. Een schitterende seight seeing dwars door de stad waar je menigeen bezienswaardigheden deed aantreffen. Bas pakte zijn mobiel en schoot vele kiekjes onder het mom; ‘gelukkig hebben we de foto’s nog’. Bas ervaarde deze busreis als een kind in een candy shop, zoveel was er te zien. Edinburgh was en bleef een ware prachtpraal waar inmiddels het zonnetje ook haar intree deed. Eenmaal aangekomen op eindbestemming Edinburgh Waveley schoot Bas opnieuw vele kiekjes aangezien vele mooie oude gebouwen, the castle on the hill en Princess Street (plus momuments) kenmerkend waren voor de stad Edinburgh. We dronken een paar consumpties in the Booking Office Wetherspoon. Vanuit daar liepen we naar onze platform waar de train naar Newcastle Upon-Tyne klaar stond. Een prachtige treinreis door verschillende landschappen en ruige kustlijn volgde met als een tussenstop in het pittoreske Berwick Upon-Tweed. Bas pakte vaak zijn mobiel om kiekjes te doen schieten. Eindelijk kwamen we aan in Newcastle waar we vervolgens de metro pakte naar Palmersville. Eenmaal in Palmersville stonden Terry en Nora ons keurig op te wachten en volgde er een hartelijk weerzien. We reden naar the Powder Monkey om een pint te drinken. Een gezellige bijklets volgde en we kregen een lesje geschiedenis mee waarom de pub zo heette. The Powder Monkey was de benaming voor iemand die de kar vol kolen moest aanduwen richting de mijnen waar men onder erbarmelijke omstandigheden moest werken. De plek waar de pub stond was de exacte locatie waar men onder andere af werkte was richting….. jawel the Rising Sun Pub in Wallsend, onze home pub. In huize Paddison werden vele cadeau’s overhandigd en volgde er een heerlijke maaltijd. Terry en tante Jill hadden een Italiaans culinair pronkstuk op tafel getoverd, delicious! Na de heerlijke maaltijd keken we nog wat tv en deed een ieder zijn / haar ding. Er stond een leuke verrassing voor ons in het verschiet voor morgen, dus we kozen ervoor om deze avond thuis af te sluiten, sleep tight!

Vrijdag 5 april 2019:
Al vroeg waren we wakker in huize Paddison. Na een kort en bondig ontbijt reden we naar het trainingscomplex van Newcastle United. Mick Tate – chief scout – heette ons hartelijk welkom en gaf ons een rondleiding. Mick is een jeugdvriend van Terry en zat tevens bij Nora op school tijdens de jonge jeugdjaren. Mick Tate is een Geordie en tevens ex-profvoetballer die echter nooit voor Newcastle United heeft gespeeld. Mick stond te boek als ‘ the beast from the North East’ en speelde onder meer voor Reading, Oxford en Portsmouth, met name bij laatste is hij een boegbeeld aangezien Mick Tate daar captain was. Enfin, we realiseerden ons dat het best een uniek kijkje in de keuken was wat niet voor iedereen was weggelegd. Mick gaf een prima rondleiding door het Club complex. We startten at zijn office waar we een database zagen waar alle scouts hun werk deden. Mick vertelde ons dat hij talloze weken van huis is, hij door heel Europa scout en zijn team zelfs scout in (zuid-)Amerika. Afhankelijk van wat manager Rafael Benitez wil en Fat Cockney Bastard Ashley wil spenderen worden er vele shifts gemaakt. Dit van free agents tot 5-10 miljoen, 10-15 miljoen en 20-25+ miljoen spelers. Hij legde zijn werkwijze uit en stond ons prima te woord. We liepen uiteindelijk het complex binnen waar we the tactical room kort mochten zien, het ontbijtruimte en we liepen door diverse kleedkamers, medical rooms en krachthonken. Gedurende deze wandeling liep Matt Ritchie ons tegemoet die ons een hand gaf en een ‘ goodmorning’  wenste. Even daarvoor zagen we Fransman Florian Lejeune (straks komen we bij hem terug) die ons eveneens begroette. Vanuit het complex liepen we langs de trainingsvelden die bijlagen als biljartlakens waar Ronnie O’Sullivan zijn beste snooker kon spelen. Tijdens deze wandeling liep nieuwbakken aanwinst Miguel Almiron ons tegemoet, we schudden hem de hand en wenste hem een fijne dag. Vooral het hoofd trainingsveld kreeg je de kriebels van, what a pitch! Mick vertelde ons dat dit veld verwarmd kon worden, zodat ook onder slechte weersomstandigheden gewoon getraind kon worden. Vanuit de velden liepen we door naar de grote indoor hal waar een afgemeten kunstgras voetbalveld lag. Het eerste team maakt er zelden gebruik van, wel the Foundation, Reserves en soms de jeugd. Toen we terug liepen naar de auto stond Javier Manquillo in onze looproute en wenste hij ons een fijne dag. Vanuit Trainings Complex reden we door naar the Academy. Infeite lagen beide op looproute van elkaar maar het landschap maakte dat je om moet rijden. Eenmaal binnen the Academy kregen we opnieuw een lange rondleiding door het hele complex en zagen we vele jeugdspelers plus Reserves zich klaarmaken voor de ochtendtraining. We kregen net als bij the Trainings Complex van alles te zien en ook hier lagen de velden bij als biljartlakens. Spontaan zagen we Paul (hij is jeugdscout), de man die ons twee jaar geleden een rondleiding gaf door St. James’ Park. hij herkende me nog en een kort weerzien volgde. Toen de rondleiding voorbij was vertelde Mick ons dat hij aankomend weekend vanaf zondag een leuke trip in het vooruitzicht had voor zijn scoutings werkzaamheden. Details vertelde hij niet maar om welke landen en plaatsen het ging. Hieruit konden wij wel opmaken om welke clubs en duels het ging. Hij bood zijn verontschuldigingen aan vanwege de korte duur (al met al waren we toch dik een uur onderweg) waarop wij zeiden dat deze niet nodig zijn. Mick was een real gentleman die alle tijd voor ons vrij maakte waarvan we wisten dat dit niet een dagelijkse gewoonte was. We bedankten Mick enorm voor zijn tijd en gastvrijheid. Mick reed direct terug naar het Trainings Complex en wij reden door naar town om inkopen te doen. Eenmaal in town kocht Bas kleding bij JD Sports en kochten wij tevens een cadeau voor zoonlief Liam aangezien hij zaterdag jarig werd. We liepen door the Grainger Market waar je een toko had die goedkoop after shaves verkocht. Hier nam ik twee flesjes ‘ Fahrenheit’  mee voor papa des huizes Helweg. We liepen uiteindelijk een tip top Elpee en CD shop voorbij. Gezien het gegeven dat daar ook vele gitaren en piano’s stonden, wekte dit mij interesse om the shop toch even van binnen te zien. Uiteindelijk had ik ruime keuze om een cd te kopen. Ik kocht een best off van the Who, mooi wat luisterpracht voor in de autorit naar mijn werk. We reden vervolgens weer terug naar huize Paddison. Het klokwerk liep richting afternoon. We hadden een prachtige ochtend ervaren wat wij deelde met Terry en Liam. Laatste kreeg meteen van ons zijn cadeau, enjoy your buy! Het weer was prachtig en men besloot om ons mee te nemen naar Durham. Durham is een authentieke Engelse stad wat ligt tussen Newcastle Upon-Tyne en Middlesbrough. Helaas moesten we wel dirty Mackems town voorbij aangezien Durham voorbij South Tyneside ligt en wij hier doorheen moesten. Zowaar moesten we zelfs wat toll betalen. Eenmaal in Durham zagen we een fantastische pittoreske en nostalgische stad. Het kende ook een typerend Engels karakter, vele mooie bruggen, straten en gebouwen langs rivier the Wear. Het is een kleine stad met ongeveer 43.000 inwoners. Wel is Durham (van oudsher) een echte studentenstad en is het een van de betere des lands. Durham Castle en Durham Cathedral zijn absolute pronkstukken van deze stad. Beide hebben we bezichtigd en to be fair, beide zijn prachtig. De kerk hebben we ook van binnen bezichtigd. Bekende uit de stad zijn; Tony Blair (ex-Minister President), Rowan Atkinson (komiek, Mr. Bean), Eric Idle (komiek en lid Monthy Python), Sir Bobby Robson (ex-profvoetballer en manager, waaronder Newcastle United), Gem Archer (gitarist Oasis, Beady Eye en Noel Gallagher’  High Flying Birds), Keegan Brown (darter) en Elliot Lee (ex-profvoetballer). Vervolgens liepen we door de stad en kwamen we bij de brug uit. Naast de brug stond een exclusieve kledingwinkel Psyche waar we een kiekje namen. De absolute football casual top brands waren hier te koop. We maakten een praatje met een verkoper die uit Manchester kwam en werkte in Durham. Hij gaf ons de tip om de website te doen bezoeken voor online buyings. Gedurende wandeling terug naar de auto zagen we vele straatmuzikanten, waaronder een bloke waarvan het gitaarwerk overeenkwam met Geordie Hero Mark Knopfler (Dire Straits). Strak gitaarspel en kenmerkende klanken waren duidelijk te horen. We pakten de auto en reden richting Mackems town. Hoe dichterbij je kwam, hoe meer het stonk. Terry reed zelfs voorbij het stadion en vertelde ons dat hoe ironisch Bob Stokoe – een echte Geordie, Newcastle United supporter en ex-speler) in 1973 als manager the FA won met the dirty Monkees door Leeds United met 1-0 te verslaan. Ik vertelde hem van te voren dat ik weiger om uit de auto te stappen en ik bleef zitten. Zoals bekend zijn the Mackems de absolute aartsrivaal van Newcastle United. Toen hij vroeg of broerlief Bas nog een foto wilde maken van het standbeeld Bob Stokoe, twijfelde hij en zei hij uiteindelijk voor en door respect voor Newcastle United ‘nee’. Terry reed door en we kwamen terecht bij National Glass Museum. Hier kon je zien hoe men het glaswerk letterlijk deed branden. Het museum lag pal naast rivier the Wear. We reden uiteindelijk door the coastline en kwamen via Seaburn uit in South Shields. Ik was ontzettend blij dat we uit dirty Mackem town waren. In South Shields deden wij ‘ Mariners Park’  aan, de thuisbasis van South Shields Football Club. Deze Club speelt in een van de hogere divisies in het noorden des lands. We zagen een sportpark die te vergelijken is met een Tweede Divisie club ala IJsselmeervogels. Een paar mooie staantribunes, een overdekte zitplaatsen tribune en een VIP plek bij de kantine met dakterras gaf ons een prima weergave van een mooie accommodatie. Ook hier lag het veld bij als een biljartlaken. Toen ik Terry vroeg waar Barbour (kledingmerk uit South Shields) fabriek was, wist hij dit niet helemaal. Achteraf bleek dat deze ‘just round the corner’ lag van Mariners Park. Barbour is een Engels kledingmerk en bij de fabriek begeeft zich een kledingwinkel met vele korting. Bas en ik kochten drie mooie longsleeves voor een prikkie. Al met al hadden wij een prachtige dag vol seight seeing, activiteiten en bezienswaardigheden achter de rug. Via catering Raaz (Indian food) reden we naar huize Paddison. Eenmaal daar was de hele familie aanwezig. Zoonlief Andy, vriendin vergezeld door kids Michael en Jenny plus tante Jill schoven aan voor de catering. Het eten was top quality en we gaven Michael en Jenny (laatste is een baby die gelukkig nu in goede doen is) enkele presentjes. Michael hadden we vaker gezien en het viel ons op dat de kleine grote man veel praatjes kende wat aandoenlijk was. Ik kon het overigens niet laten om Andy’ vriendin Rachel nog een kleine trap na te geven vanwege EFL Trophy final. Rachel is een die hard Mackem en komt uit een Mackem familie. Op penalty verloor men van Portsmouth. Toen ik zei dat ik belde naar Mackem town en vroeg naar een Miss Cattermole (refererend aan gemiste penalty Lee Cattermole) begreep ze hem meteen en antwoordde ze dat zij ‘ the Miss’ was. Na een heerlijke Indian food dinner reden we door naar the Rising Sun, jawel the home pub. Ik had afgesproken met Phil, een van de eigenaars. We keken ondertussen naar Southampton – Liverpool wat de vrijdag avond match was. John kwam binnen en we gaven elkaar een respectvolle knuffel en hand. John is een mate die ik inmiddels al jaren ken en bij elke trip zie. Broerlief Bas kende hem inmiddels ook en we gingen flink bijpraten. Even daarna kwam ook Phil binnen. Onder genot van vele pints volgde vele conversaties en John had nu inmiddels een pub dichtbij huis gevonden om Newcastle United wedstrijden te kijken. Andy had de kids naar bed gebracht en sloot eveneens aan voor een quick one. We sloten de kroeg af om half 12. Andy zette mij en John af in hartje Wallsend, Bas en Andy gingen huiswaarts. John en ik belandde eerst in the Ritz. Wallsend is nogal een working class area wat duidelijk te zien was. Je ziet taferelen die je minder snel in ons land zult zien. Ook hier ging de bel en we belandde in the Manhattans. Een discotheek waar we uiteindelijk ook de bel hoorde luiden. We namen beide een taxi en nadat John thuis was, dook ik om 03.00 uur lokale tijd mijn nest in. Mighty night!

Zaterdag 6 april 2019:
Matchday!! Al dook ik na een paar uur slaap eerst the gym in. Samen met Terry en to be fair met een lichte kater en wat nadorst ging ik een uur goed los in de sportschool. Na een goede work out een ontbijt en we reden naar Tynemouth. Bas, Liam en Nora wilden graag de markt op (deze is in het weekend altijd in het station) en ik wilde doorreizen naar North Shields. Bas koos ervoor om ditmaal voor North Shields vs Newton Aycliffe te gaan. Ik zelf had afgesproken met David wie een echte old skool football lad is van NME. Echter kwam ik tot de ontdekking dat er geen metro reed. Na lang wachten kon ik de bus pakken naar North Shields. Ik kwam in Shields aan en wachtte op David maar ook hier reed geen metro naar Newcastle. Uiteindelijk wist ik in de bus richting town David te bereiken en we spraken alsnog af in the Starr Inn. De bus rit leek een eeuwigheid te duren. Ik kreeg een complete toeristische route door heel North Shields, Wallsend, Heaton, Byker en uiteindelijk kwam ik aan in town. Ik liep naar the Starr Inn en trof David en een aantal palls. Een handshake en bijpraat volgde. Inmiddels zag ik ook een bekende kop genaamd Ricky. Na het voorstellen en chat bleek waarom ik hem kende. Hij was een van de blokes die onterecht werden gearresteerd nadat men hartstochtelijke juichte bij de late equaliser van Matt Ritchie uit bij AFC Bournemouth. Ricky vertelde me vervolgens zijn verhaal en wat het hem vooral aan geld heeft gekost. Al met al enorm veel ophef om helemaal niets waarvan de supporter de dupe werd terwijl er geen enkele kwade opzet was. Inmiddels schoof John ook aan (de John waar ik gisteren ook mee op pad was) en vanuit Starr Inn liepen wij door naar the Strawberry. Daar trof ik Paul aan, een lad die daar een vaste gast is. Een korte bijpraat volgde, snel een pint afwerken en op naar the Gallowgate End East Corner.
Newcastle United speelde zonder Mohamed Diame. Zijn plek werd ingenomen door Ki. Bij Crystal Palace speelde ex-Magpies Andros Townsend en onze landgenoot Patrick van Aanholt. Newcastle begon nerveus en de sterk spelende Eagle Wilfried Zaha kreeg een goede kans binnen enkele minuten maar hij schoot de bal naast. Daarna speelde Newcastle United de schuw van haar af en werd het beter. Echt tot grote kansen leidde het niet en zowaar scoorde we een treffer maar Salomon Rondon begaf zich in offside position en werd daarmee zijn treffer geannuleerd. In een gelijkopgaande duel (wedstrijd speelde zich af in een redelijk tempo) waren beide teams aan elkaar gewaagd. Ook Crystal Palace dacht aan een treffer maar vanuit een corner, wegwerking en dat de bal opnieuw werd ingebracht, stond James Tomkins buitenspel en werd ook deze treffer geannuleerd. Beide teams gingen met een 0-0 ruststand aan de thee. Tijdens de rust werd icoon John Tudor voorgesteld aan the Toon Army. Hij werd vergezeld door iconen Bob Moncur (Club Ambassador) en Malcolm MacDonald.
De tweede helft was achteraf stukken leuker dan het eerste bedrijf. Newcastle voerde het tempo en spelbeeld flink op en was duidelijk beter. Men kreeg goede kansen. Vanuit een corner knikte Lejeune goed binnen. Iedereen telde de treffer maar tot groot ongenoegen belandde de bal in de handen van Palace-goalie Guaita. De Fransman kon vanuit vrije positie inkoppen en eigenlijk had dit een treffer moeten zijn. Newcastle speelde aanvallender en met name Almiron en Rondon speelde een puike partij. Rondon was dichtbij een treffer maar zijn schot werd geblokt door de defensie van Palace. Niet veel later ving wingback DeAndre Yedlin een afvallende bal op en haalde hij diagonaal snoeihard uit van net buiten the box. Zijn schot ging richting de rechterkruising maar ging uiteindelijk rakelings over. Heel St. James’ Park dacht opnieuw aan een treffer. De sfeer gedurende de wedstrijd was goed en vooral in de tweede helft waarin Newcastle een sterke fase kende in the game werd de sfeer massaal en stond the Toon Army op om de ploeg vocaal te steunen. Echter kwam er een fikse kink in de kabel. Florian Lejeune (told you before dat we bij hem terug kwamen) zet aan de zijlijn een tackle in. Helaas kwam de Fransman volledig verkeerd terecht in zijn val en werd het meteen voor iedereen duidelijk dat het goed mis was. De spelers reageerden geschokt en maakte de bank meteen duidelijk dat er gewisseld moest worden. De Fransman moest uiteindelijk per brancard van het veld gedragen worden, Paul Dummett nam zijn plek in. Newcastle probeerde de schuw van zich af te spelen maar Crystal Palace rook bloed en werd dreigender. Uiteindelijk werd Wilfried Zaha compleet onnodig gevloerd door DeAndre Yedlin, referee Stuart Atwell wees naar de stip. Milivojevic stond op en schoot de penalty onberispelijk binnen, 0-1. De middenvelder schoot dit seizoen maar liefst 10 penalty’ binnen. De inmiddels ingevallen Jonjo Shelvey (hij werd massaal toegezongen door the Toon Army) probeerde nog aanvallende impulsen in te brengen maar Newcastle United leek teneergeslagen mede door het uitvallen van Lejeune. Er volgde maar liefst 7 minuten blessuretijd maar the Toon kon niets meer teweeg brengen, final score 0-1. Een onnodige en frustrerende nederlaag volgde. Na afloop was manager Rafael Benitez not amused aangezien hij zijn spelers meerdere malen heeft gewaarschuwd voor Zaha en zijn zoeken naar penalty vanwege zijn snelle aanvallende impulsieve acties. Sommige spelers werden beeldmateriaal aangeboden ter huiswerk wat werd nagelaten en daar was ‘Rafa’  ontstemt over. Op zijn vraag of hij al close is met de Club om zijn aflopende verbintenis te doen verlengen zei hij dat de afstand momenteel te groot is. Terwijl John me inmiddels vergezelde (ik pikte hem op bij bar NINE) liepen we dwars door Jesmond en kwamen we uit bij Collingwood Arms voor een pint. Ik kakte inmiddels behoorlijk in en we pakte de taxi terug naar the Rising Sun in Wallsend. Daar wachtten Bas en family Paddison ons op. North Shields bleek ook met 0-1 te hebben verloren, qua football een ruk dag. In the Rising Sun dronken we nog een paar pints en kwam ik andere eigenaar Big T ook tegen. Een tof gesprek volgde. John en ik draaiden enkele Geordie classics zoals Big River van Jimmy Nail en Meet me on the corner van Lindisfarne. Om 21.00 uur lokale tijd liep ik huize Paddison binnen. Een maaltijd volgde en ik keek kort naar een film. Voor tienen lag ik in mijn mandje aangezien ik me realiseerde dat we morgen weer vroeg weg moesten. Night night!

Zondag 7 april 2019:
We stonden vroeg op om ons gereed te maken voor de terugreis. Terry en Nora wisten ons te vertellen dat zij later vandaag vliegen naar Faro om naar hun huis in Tavira te gaan. Er staat voor hen een verhuizing op te wachten. Men ging vanuit hun appartement in dezelfde straat wonen waar men een huis had bemachtigd. We namen afscheid van Nora en Liam, we bedankten hen voor de enorme gastvrijheid, gezelligheid en hetgeen wat ze voor ons hebben betekend. Liam kende vandaag een wedding day van one of his best mates, enjoy! Terry bracht ons naar Newcastle Central Station en ook hij werd enorm bedankt voor zijn inspanningen en gastvrijheid. De trein naar Edinburgh kwam mooi vroeg aan en de treinrit volgde. Bas schoot tijdens de reis wederom enkele foto’s. Na stops in Morpeth, Alnmouth en Berwick arriveerden we in Edinburgh Waveley. Vanuit hier pakte we de shuffle bus naar het vliegveld. Bij de security check in kende we beide geen problemen. Eenmaal wachtende op EasyJet bleek dat we opnieuw vertraging kende. Het weer was overigens een ramp, want het regende enorm en we wisten inmiddels dat het in Nederland vol spring was met temperaturen tegen de 20 graden. Uiteindelijk ging de check in goed maar gezien de weersomstandigheden en vooral de dikke mist was het een rush hour onder de vliegtuigen. We zagen letterlijk een rij vliegtuigen die om de beurt het luchtruim in konden. Dit gaf ons een uur vertraging. De vlucht verliep goed en we kwamen op Schiphol aan. Vanuit hier pakte we de trein naar huis waar we in Zwolle moesten overstappen. Onderweg kwamen we een club Groningers tegen die naar de Autobeurs in de RAI waren geweest. We spraken elkaar, een biertje volgde en wat bleek…..enkele onder hen waren kerels die weer vele voetbal lads kende die wij ook weer kende uit de regio Appingedam en Delfzijl. Bij de overstap in Zwolle zeiden we ‘moi’ en kwam aan de gezelligheid een eind. Blijkt overigens des te meer dat we in een hele kleine wereld leven. Na een reis van 10 uur kwamen we om 19.45 uur aan in Steenwijk. Moe, voldaan en vol mooie verhalen spraken we onze ouders bij. Enkele presentjes werden gegeven en de koffer werd uitgepakt. Een trip na mijn geliefde Newcastle kwam tot een eind, it always feels like coming home.

Many thanks to:
Family Paddison for their hospitalies and enormous well being!
Bas Helweg for being my travel partner, job well done twin!
John Ormston, David Dumble and many more for being my mates!
Mick Tate for well organised tours through Newcastle United training grounds!
Craig Cuthbertson for arranging my match ticket!
Phil and Big T for their warm welcome at Rising Sun.

Songs of the trip:
Jimmy Nail ft Mark Knopfler – Big River
Lindisfarne – Meet me at the corner
Oasis – Don’t lock back in anger
The Who – Best off 50 album