Afgelopen zondag sloot Newcastle United haar Premier League seizoen af met een thuisduel tegen Chelsea. Vele Dutch Toon Army members waren getuigen van deze match. Hieronder volgt een reportage geschreven vanuit het perspectief van Teddy.

Vrijdag 11 mei 2018: Travels to Tyneside
On the earlies reisde ik af naar Schiphol waar mijn EasyJet toestel klaar stond voor een vlucht naar het Schotse Edinburgh. Ik nam de trein en de reis verliep voorspoedig. Eenmaal op Schiphol was het inchecken geblazen en uiteindelijk belandde ik op vleugel H waar EasyJet hun toestellen gereed hadden. Helaas duurde de boarding langer dan gepland maar gelukkig kende we een piloot die het gaspendaal goed wist aan te voelen en hierdoor haalde we op hoge oorden de vertraging ruimschoots in, the sky ain’t the limit aye? Uiteindelijk landde ik veilig en wel op Schotse bodem en nam ik buslijn 100 naar Edinburgh Waverley. De bus rit was een waar spektakel voor de toerist. In mijn vorige tour naar Newcastle verbleef ik een zaterdagavond in Edinburgh en was toen behoorlijk onder de indruk van deze zacht uitgedrukt massive city. Nu bij daglicht had ik ogen te kort. Gedurende de rit kwam je langs alle culturele aspecten waaronder het National Stadium te Murrayfield, Edinburgh castle die pronkte als Ed Sheeran’s ‘castle on the hill’ en nog meer schitterende gebouwen, pleinen en Princess Street. Kortom, een must see en absoluut een aanrader! Eenmaal op Edinburgh Waverley pakte ik de trein maar dit bleek nogal een dure aangelegenheid. De goedkoopste optie was een single trip standard ticket van maar liefst 42 pond. Tja ik kan moeilijk dat stuk gaan lopen en een taxi zal helemaal een casino bedrag worden, dus I took the train. De treinrit overigens was prachtig en kreeg je enigszins toch waar voor je geld al baalde ik nog steeds van dat enorme bedrag, in other words ‘a pain in the arse’. De trein reed langs de ruige (Schotse) kustlijn, prachtige countrysides, vele heuvels en het plaatsje Berwick upon Tweed was een zeer leuke spot. Deze rit is een absolute aflevering van de Railway waard wat te zien is op NOS. Zet de stem van Gijs Wanders erbij en je hebt een leuk stukje televisie. Anyway, de verkoper kwam langs voor drinks and stuff. Aangezien deze jongen inmiddels al aardig wat uurtjes op pad was werden mijn ogen steeds zwaarder. Snel wat suikers binnen werken en Newcastle Upon Tyne was daar. Mijn mate Andy haalde me op van het station en we reden naar zijn huis. Een ding was totaal onverwachts, het Britse weer was Ibiza paradise!! Ik was qua kleding volledig op het Britse weer ingesteld aangezien de voorspellingen verre van redelijk waren, I missed the plot! Blue sky en een temperatuur van plus twenties gaf je summer times vibes. Bij Andy thuis wachtte vriendin Rachael en de kleine grote man Michael mij op. Vet schattig, de kleine keek naar een Brits kinderprogramma waarin hij een ‘sneeze’ nabootste, elke keer wanneer je deed alsof je ging niezen of dit daadwerkelijk gebeurde hoorde je een klein kinderstemmetje ‘ha chi’. Zodra je dit hoorde plus een enorme smile zag, deed de glimlach van een kind immers beseffen dat je leeft. Na wat bij praat gingen we naar Sambuca’s. Het bleef me verbazen hoe goedkoop deze Italian is en waar je voor een paar pond een drie gangen diner kreeg voorgeschoteld van goede kwaliteit. Na een hapje, drankje en ‘cupper’ gingen we terug naar Andy’s house. Ondertussen was the Championship play-off promotion game tussen Derby County en Fulham aan de gang wat uiteindelijk een zege werd voor the Rams door een goal van Cameron Jerome. Terwijl deze game bezig was gingen Andy en ik voor een sneaky pint naar the Rising Sun. Enkele mensen herkende mij en Big T in het bijzonder. Big T is de eigenaar en ex-profvoetballer van Newcastle United in the seventies. Hij scoorde ooit een winner tegen the dirty Mackems en was / is zodoende een hero, vandaar Big T. We dronken nog een paar pints en sloten uiteindelijk te toko af. We kwamen mooi op tijd thuis en dat was prima aangezien ik mij realiseerde dat er nog zware dagen op me deden wachten, mighty night!!

Zaterdag 12 mei 2018: A buzzing nightlife
Eenmaal wakker zag ik meteen de kleine man waarvan de ouders zeiden: haal hem maar van bed. De kleine accepteerde het en hij was meteen vrolijk, canny. Na een kopje heerlijke Heinz tomatensoep a la ‘coup a soup’ gingen we naar onze welbekende breakfast spot in Byker. Onderweg werd ‘Thompsy’ opgepikt en gingen voor een ‘full hangovers’. Dit ontbijt kende werkelijk – zoals ik uit ervaring weet – de perfecte ingrediënten voor de dag opstart waarin je meteen voor de hele dag voorzien was. For a ‘fiver’ kreeg je een plate voorgeschoteld waar de paard de hik van kreeg. Eenmaal deze ‘powerfood’ te hebben verwerkt gingen we eerst naar Whitley Bay. Dit was tot een jaar of zeven terug een zeer favoriete kustplaats met een beroemd uitgaansleven. Echter heeft de lokale overheid daar een stokje voor gestoken door de belasting enorm op te drijven en de sluitingstijden drastisch aan te passen. Gevolg, vele clubs and pubs (met name in een straat) gingen allen naar de kloten en het hedendaagse Whitley Bay is een ghost town. Andy vertelde met pijn in het hart dat dit hem echt zeer deed aangezien hij vroeger veel in Whitley Bay kwam gezien het bruisende uitgaansleven en de tegekke sfeer. Na een rondleiding door deze ghost town reden we door naar the Rising Sun waar ik een weerzien had afgesproken met Phil. Gelukkig fleurde Prince ons op met Raspberry Beret wat de uitgaans-flow bij mij allang maar deed versterken. Phil is ‘by the way’ samen met Big T de eigenaar van the Rising Sun. Phil speelde vorige seizoen nog met ons derde (h)elftal mee toen we daar verbleven. We dronken een pint in zijn pub en reden met de taxi vervolgens naar Newcastle. Eenmaal daar belandden we in the Harry’s waarvan ik uit ervaring wist dat dit een upper class toko is. De drank prijzen waren duur en de mensen waren behoorlijk classy gekleed. Gelukkig gooide Phil het eerste drankje voort waarin hij voor twee San Miguel’s meteen zijn ‘tenner’  kon inleveren voor wat coins back. Vervolgens liepen we door naar the Clocks wat een working class pub is. We bleven daar een tijdje en Phil vertelde me openhartig het trieste verhaal dat hij vlak na ons bezoekje met derde (h)elftal behoorlijk ziek werd. Hij werd getroffen door een salmonella bacterie in Turkije en heeft zelfs op intensive care gelegen. Zijn toestand was slecht en hij was letterlijk en figuurlijk flink van de kaart. Een verhaal wat best indruk op me had aangezien het niet veel had gescheeld als……
Van the Clocks liepen we door naar the Black Carter waar my mate John en onze Belgische vrienden ons meteen kwamen vergezellen. Een top weerzien waarin the pints rijkelijk deden vloeien en we allen wisten dat dit een mooie avond ging worden. De tijd vloog en uiteindelijk ging the karaoke los als de brandweer. Vlaming Dimitri liet zien dan wel horen een ware Frank Sinatra te zijn en ondergetekende werd sneaky door John naar voren geroepen voor Oasis – Wonderwall en Rod Stewart’  Maggie May. Een legendarische avond kreeg haar ware climax toen iemand Geordies anthem Big River van Jimmy Naill ten gehoren deed brengen, de hele toko ging uit zijn dak en je hoorde een oorverdovend geluid. Big River is een buzzing track wat typisch the Geordie mentality weergeeft. Het liedje ging / gaat over het kolen tijdperk waarin vele working class peepz hun brood mee deden verdienen door te werken als ‘miners’, ‘stevadores’ en in de havens. The Big River is een verwijzing naar rivier the Tyne. Gedurende het liedje komt het harde werken voor weinig geld over duidelijk naar voren met zacht uitgedrukte trots, passie en toewijding aan dit bestaan plus de liefde voor het Geordie zijn. We namen afscheid na een legendarische avond. Echter had ik nog een soort van ‘nigtlife city centre walk’ aangezien ik vele meters had gelopen om een taxi te kunnen bewerkstelligen. Toen het me lukte om deze te krijgen reden we richting Andy’s house waarin the cab driver mij teleur moest stellen dat hij het adres niet kon vinden. Hij dropte me af bij een Social Club en ik wist dat ik in de buurt was. Echter gezien de alcoholische toestanden (lees: ietwat van de wereld) bleek dat ik de verkeerde afslag had genomen en ik ruimschoots de tijd nam om zijn buurt te doen verkennen. Gelukkig – het regende ondertussen zowaar flink – nam ik uiteindelijk de goede alley en kon ik bij het goede nummer (die wist ik dan nog wel) naar binnen. Een ‘cupper’ of Heinz tomaten soepje en een flesje water voor de droge keel waren nodig voordat ik mijn nest indook. Terugkijkende was dit een legendarische avond, cheerio!!

Zondag 13 mei 2018: Matchdays!!!!!
Wakker werd ik met een enorme hangover, one of the worst ever! Een tomatensoepje en een broodje worst ging er echt goed in en ach……. ik opende meteen maar een flesje Tennents om de kater weg te spoelen. Qua alcohol kende ik immers wel een stabiele periode, kortom poar nem’n. We brachten de kleine grote man naar opa en oma die wonen in het pittoreske Bedlington wat in Northumbria ligt. Een nice spot binnen de countryside. Opa en oma (ouders vriendin) zijn echter wel enorme Mackems dus ik kon het niet laten om tactvol toch maar over de degradatie te praten door te benoemen dat ze komend seizoen op plekken komen waar je anders nooit komt. Dit grapje werd vreemd genoeg nog gewaardeerd ook. Ze gingen er vervolgens volledig met zelfspot in wat ik dan wel weer kon waarderen haha!! Ik werd door Andy gedropt in Newcastle en ging mijn eigen weg. Ik belandde in the Strawberry waar ik had afgesproken met Groningers Frans en Peter. We hadden elkaar een poos niet meer gezien dus een beste bijpraat volgde onder het genot van pints and Brown Ales. Craig sloot bij en dat was mijn tickets agent. Ik sprak ook nog kort met de eigenaar van the Strawberry en ik wist hem te doen verzekeren dat we gaan winnen van Chelsea. Mark my words, ik kom hier nog op terug. Ik zocht mijn plekje op in the Leazes End East Corner pal bij de corner vlag. In een zonovergoten St. James’ Park incluis summer vibes zag ik een prachtige sfeeractie op the Gallowgate End. The Toon Ultras hadden al goed uitgepakt met een corteo buiten the ground en in het stadion zag je vele vlaggen, een black-white choreografie en een mega banner met de tekst: ‘Where there is unity there is always victory’. Newcastle United mistte in dit duel Kenedy aangezien hij niet speelgerechtigd is om te spelen tegen Chelsea aangezien hij een loanee is van the Blues. Zijn plek werd ingenomen door Jacob Murphy.
Newcastle begon ontzettend sterk aan dit duel. Men was dominerend, wonnen vrijwel alle duels en het spel begaf zich voornamelijk op de helft van Chelsea. Na speldenprikjes kwam het eerste gevaar van de ijzersterk spelende Jonjo Shelvey. De Engelsman ving een afvallende bal op door met een dropkick uit te halen. Het harde schot werd met moeite gepareerd door Belgische doelman Courtois. Na dit schot groeide het geloof in de ploeg en was Newcastle heer en meester tegen een zwak spelend Chelsea. The Blues waren overduidelijk met hun gedachte bij hun FA Cup final en wellicht wel bij hun zomer reces. Een doelpunt hing in de lucht en zo geschiedde; er volgde een goede aanval en van dichtbij kwam een kans waar Chelsea-goalie Thibaut Courtois eerst nog antwoord kende maar in de rebound kopte Dwight Gayle van dichtbij binnen, St. James’ Park ontplofte in vreugde; 1-0. Na deze openingstreffer bleef Newcastle goed spelen en zagen we naast een ijzersterke Shelvey (hij solliciteerde naar een uitnodiging voor WK met Engeland) ook zijn maatje Mohamed Diame een foutloze partij spelen. Beide speelden als een baas op het middenveld. Newcastle liet in het eerste half uur wellicht het beste voetbal van hun seizoen zien. Chelsea was in geen velden of wegen te bekennen. The Toon kreeg ondertussen nog een paar goede kansen maar Ritchie, Diame en Perez schoten allen de bal rakelings naast. Een top prestatie werd afgesloten met een 1-0 ruststand.
Direct na rust wisselde ‘Rafa the gaffa’ Dwight Gayle voor Spanjaard Joselu. Het tweede bedrijf ving verder aan en vanuit het niets kregen de Londenaren een kans. Een lage voorzet kwam voor de voeten van Fransman Olivier Giroud die listig met een touche de bal een stift gaf, onze goalie Martin Dubravka zag de stift en kon ternauwernood de bal over het doel liften. De Slowaak maakte een uitstekende indruk en heeft allang getoond een absolute impact te hebben. Na deze kans kwamen the Magpies flink onder druk. Chelsea begon zowaar te voetballen en werd alsmaar dreigender. Onze defensie moest flink aan de bak om erger te doen voorkomen en doelman Martin Dubravka verrichte later nog een top save met zijn benen nadat onze defensie zoek werd gespeeld en Ross Barkley van dichtbij kon uithalen. Deze save hield ons letterlijk en figuurlijk op de been, want onze tweede goal kwam tussendoor als geroepen om uit te druk te komen. Jonjo Shelvey ving een afvallende bal op en haalde droog uit, in de baan van zijn schot was Ayoze Perez alert en de Spanjaard raakte de bal licht. Deze touch was voldoende waarin de bal in de verre hoek deed belanden, 2-0. St. James’ Park sprong uit haar voegen en na deze goal was de sfeer massaal adembenemend. Het feest werd verder compleet toen Perez opnieuw het nest wist te vinden. Er volgde een pass circulatie waarin de bal uiteindelijk in the box werd gepompt richting Fransman Florian Lejeune die met een header zijn luchtduel won en Ayoze Perez van dichtbij licht vollerend de bal het juiste zetje gaf om het net te doen raken, 3-0. Game over en het laatste half uur was een kwestie van uitspelen en goed afsluiten. Chelsea geloofde het wel en was een passant in the Geordie party. Geordie boys taking the piss!!!! Er volgen nog enkele wissels waarin manager Rafael Benitez massaal werd toegezongen door the Toon Army die de immens populaire en succesvolle manager maar al te graag willen zien blijven. Zijn naam en ‘We want you to stay’ werden oorverdovend luidkeels gezongen. Referee Martin Atkinson floot het duel ten einde en the Toon sloot haar seizoen in stijl af met een indrukwekkende zege op Chelsea, final score 3-0. Like I said, (ik kom hier op terug……..) Newcastle presteert altijd top tegen the big boys en doet dit op momenten dat vriend en vijand verbaasd worden, zo geschiedde ook deze keer. Daarom was ik vooraf ervan overtuigd dat we gingen winnen. De spelers, staf en hun vrouwen plus kinderen liepen een ere ronde en namen afscheid van de hondstrouwe Toon Army. Als promovendus met een ietwat Championship team sloot Newcastle het seizoen als 10e af, dat is een fucking puike prestatie van manager Rafael Benitez! Met een overheerlijk gevoel sloot je het seizoen af en dook ik the Strawberry in waar ik vele bekende koppen deed treffen. Met name het weerzien met Brian (vader van Craig) was ouderwets top waarin oude anekdotes van the Bender Squad (harde kern) en vele andere onderwerpen ter sprake kwamen. Brian is een hardcore Geordie en bovenal een toffe vent. Het respect is wederzijds groots aanwezig. Craig, Andy en ook John sloten hierbij aan en na een gezellige tijd gingen we naar the Maddisons. Ik sprak overigens ook nog Schot Brian Goldie die ik jaren geleden heb ontmoet toen we wonnen van Stoke City. In the Maddisons ging het feest vrolijk door en met name de degradatie van the dirty Mackems werd nog eens geheel duidelijk door vele chants. De Vlamingen voegden ons toe en we hadden een mooi clubje. Buiten werd een kliekje geschoten onder het motto: ‘gelukkig hebben we de foto’s nog’. The pints, Jagerbombs en tequila’s vlogen ons om de oren en het was nu al een top avond. We namen afscheid van onze Vlaamse vrienden en we gingen naar Tigers. Vanuit Tigers doken we Fifthy’s in waar ik tot mijn grote verrassing Jack and Adam zag. Beide ken ik inmiddels jaren en hun maken onderdeel uit van de Youth Firm. Ze waren met een aardig clubje en enkelen herkende mij wat leidde tot prima gezelschap. Na ook hier wat alcoholische versnaperingen te hebben genuttigd gingen Andy en ik huiswaarts, 02.30 am thuis maar ‘goodness me’ wat een top avond again. Sleep well!

Maandag 14 mei 2018: Homesick
Ik werd wederom wakker met een huge hangover. Tot mijn grote vreugd kwam Liam binnen. Liam is de broer van Andy en tevens mijn mate. Ik had hem nog niet gezien dus dat we elkaar nu zagen was top. Liam wist me te vertellen dat hij ervan af heeft gezien om naar Hongkong te doen emigreren. Hij kreeg de kans om samen met een business partner een miljoenen company te gaan opzetten, een simpele keuze was dan reeds gemaakt. We zijn samen een ontbijtje gaan scoren en hij bracht me uiteindelijk ook naar het station. We hadden een goede talk en hij wist me te vertellen dat hij zijn boks match winnend had afgesloten met een knock out in de eerste ronde. We namen afscheid en ik stapte om 11.37 am de trein op naar Edinburgh. Wederom een prima reis langs de ruige kustlijn en Britse landschap vol met heuvels, countryside etc. Edinburgh kende ook summer vibes aangezien het ook daar prachtig weer was en vele mensen daar gebruik van maakte. Het nummer Sunshine reggae van Laid Back spookte minutenlang door mijn hoofd. Vervolgens vanuit Edinburgh Waverley met de bus door de stad naar het vliegveld. De controles langs de douane ging prima en kon ik vervolgens lang wachten op mijn gate boarding. Wachten kan soms lang duren en de twee uren gingen voorbij als stront in een trechter. Uiteindelijk was het zover en kon ik lopen naar gate 2. Eenmaal daar opnieuw lang wachten, overigens onnodig aangezien EasyJet wel erg veel tijd nodig kende voor speed boardings etc. Met een dik half uur delay vlogen we de lucht in en kwamen we rond 18.45 uur Dutch time aan op Amsterdam. Vervolgens de gebruikelijke check out door middel van paspoort controle en op naar mijn trein. De trein richting Steenwijk kende vertraging maar dat deerde niet. Gedurende de treinrit schoten de herinneringen  de kop door en kreeg ik heimwee waarin de hunkering om snel terug te keren enorm aanwezig was. I’m coming home Newcastle van Neil Busker was weer eens waarheid als koe. Eenmaal thuisgekomen heb ik op RTL 7 gekeken naar Ton Kas met zijn voorstelling ‘Jabroer’. Dit was een prima cabaretier met veel vertier en vooral kurkdroge humor. Zo sloot ik een world class weekend af. Newcastle (United) I’ll see ya soon!!

Many thanks to:
Andy, Rachael and Michael for the nice company and their hospitality
Craig Cuthbertson, for arranging my football match tickets
Andy, Liam, Craig, John, Brian, Phil, Big T, Jack, Adam, Flemish Mags and Frans & Peter for beeing my mates

Songs of the trip:
Jimmy Naill ft Mark Knopfler – Big River
Frank Sinatra – My way
Oasis – Wonderwall
Rod Stewart – Maggie May
Laid Back – Sunshine Reggae
Prince – Raspberry Beret