Teddy Helweg reisde op Tweede Kerstdag af naar Engeland om Newcastle United aan het werk te zien. Teddy bezocht eerst het uitduel op Old Trafford tegen Manchester United en reisde daarna vervolgens door naar Tyneside om ook het thuisduel tegen Everton tot zich te nemen. Hieronder leest u zijn avontuur.

Boxing Day, awaydays Old Trafford:
Om 04.00 uur ging de wekker af. Dit terwijl het Kerst gourmet van de avond daarvoor nog aan het verteren was. Uiteindelijk bracht vaderlief zijn zoon naar Lelystad om aldaar de trein te pakken naar Schiphol. Gezien de gewijzigde dienstregeling en het tijdig aanwezig moeten zijn op the gate, was dit de beste optie. De auto rit verliep zeer rustig en waren wij the King of the Road. Vaderlief zei zijn zoon gedag en zoonlief bedankte vaderlief voor zijn inspanningen. De treinrit verliep via een overstap op Weesp waar Schiphol vervolgens werd bereikt. Eenmaal daar volgde gebruikelijke perikelen en liep ik vervolgens na een korte break door naar the gate. Mijn EasyJet vlucht naar Manchester stond op het programma. Toen ik in het vliegtuig zat sprak ik een aantal jonge Nederlandse gasten. Deze bleken vrienden te zijn van Jetro Willems en onze Nederlandse speler van Newcastle United had voor hen kaarten bemachtigd. Ik vertelde hen ondertussen dat ik aanwezig ben in het uitvak. Een leuke conversatie volgde waarin overduidelijk werd dat Jetro Willems dolgraag bij ons wil blijven en Newcastle United slechts 10 miljoen euro hoeft te betalen aan Eintracht Frankfurt om hem definitief in te lijven. De kans dat hij vandaag in de basis ging starten was eveneens groot aangezien concurrent Paul Dummett geblesseerd was. Toen wij keurig landde op Manchester Airport nam ik na het uitchecken een black cab. Graag even aandacht voor het volgende; In Engeland is het vrij gebruikelijk dat er verschillende kleuren taxi’s zijn. Zo heb je wit, blauw en zwart. Dit heeft te maken of de bedrijven privaat zijn of niet. Een black cab is privaat en dat betekend dat ze duurder zijn en dat was nu ook het geval. De taxi chauffeur, vermoedelijk een Nigeriaan, deed al vaag op mijn vragen. Hier had ik eigenlijk al beter moeten weten. Zonder racistisch te zijn overigens. De 20 mijl trip naar Middleton volgde. Dit was onze meeting point, the Jolly Carter. Ik zag ondertussen the money counter flink op tol slaan en toen realiseerde ik mij dat ik dik genaaid werd. Uiteindelijk heb ik met veel frustratie bijna 90 pond moeten aftikken. Ik ”bedankte” de taxi chauffeur cynisch voor zijn bewezen diensten. Hij bood zijn excuses en legde uit dat dit te maken had met Boxing Day, tarieven, snelweg etc. Ik benoemde hem dat nu de prijs bekend is, het voor hem makkelijk praten was. Op nette en correcte wijze had ik hem duidelijk gemaakt dat ik absoluut niet van zijn handelen gediend was maar ik nu wel moest betalen om aanklagen e.d. te doen voorkomen. Eenmaal gefrustreerd moest ik op zoek naar een cash machine. De eerste die ik vond bij een pomp station bleek defect, shit happens again. Toen liep ik door naar een supermarkt was het daar gelukkig wel raak. Ik pinde de nodige ponden en liep terug richting the Jolly Carter wat een kwartier lopen was. Wederom bij het pompstation zag ik ditmaal een ‘white cab’. Ik kon het niet laten om research te doen. Ik vertelde de chauffeur wat mij was overkomen. Hij gaf me duidelijk terug dat het puur het feit is dat ik een ‘black cab’ had genomen en ik tevens was afgezet. Bij hem was ik namelijk de helft minder kwijt geweest, aldus de chauffeur. Een ding werd me duidelijk, dit gaat me nooit weer gebeuren. Toen ik terug liep richting the Jolly Carter en ik gedurende wandeling regelmatig om mij heen keek kwam ik tot de conclusie dat Manchester en haar omgeving – dus ook Middleton – absoluut grauw, deprimerend en miserabel was. Verre van romantisch en een absolute ‘shit hole’. Vlak bij the pub trof ik allerlei supportersbussen van Newcastle United aan, perfecte timing. Mijn contactpersoon Darren was reeds daar en heette mij welkom. Via hem had ik een match ticket voor het uitvak bemachtigd. Binnen the Jolly Carter was geen enkele ‘Manc’ te bekennen en was de kleine pub binnen no time overladen vol. De ene naar de andere muzikale klassieker zoals Oasis, Stone Roses, Sam Fender, Status Quo en U2 kwamen hard uit de speakers. Dit onder veel gezang en vele Newcastle United chants. Met name the dirty Mackems kregen er flink van langs. Het bier aangevuld met mix-drankjes vloeide rijkelijk en ook in de nabijgelegen pub was het vol met Geordies. Na een goede indrink periode stapten wij allen de bus in op weg naar Old Trafford. Eenmaal aangekomen bij Old Trafford moesten wij een klein stukje lopen. Een woonwijk met veel kebab stores was het decor, het leek net klein Pakistan, Bangladesh, India etc. gezien de diversiteit aan culturen en er weinig Britten op dat moment te zien waren. Ruimschoots voor de aftrap betraden wij het uitvak.
Match: Gezien het overvolle programma in de maand december koos Steve Bruce ervoor om flink wat wijzigingen door te voeren in zijn team. Dit gekoppeld aan wat blessureleed maakte dat het complete middenveld vervangen werd met the Longstaff brothers, Jetro Willems terugkeerde als linksback en Dwight Gayle voorin stond. Bij the Red Devills trad men aan met bijna het sterkste team en keerde Paul Pogba terug al begon hij op de bank. De eerste 20 minuten verliep bijzonder goed. Newcastle United was sterker en kreeg na een goede counter met Dwight Gayle een goede kans maar de aanvaller schoot te druistig wat maakte dat zijn schot ruim over ging. De atmosfeer was uitstekend en alleen het uitvak was overduidelijk hoorbaar. Dit werd versterkt door een doelpunt van Matty Longstaff. Na een goede aanval hield aanvaller Joelinton de bal goed vast en legde hij de bal terug op de inlopende Longstaff. Laatste dribbelde kort naar buiten, legde aan en schoof de bal in de verre hoek, 0-1. Het uitvak ontplofte en de voorsprong was een feit. Matty Longstaff is een local boy uit North Shields, een echte Geordie. ‘Matty Longstaff, he’s one of our own’ werd luidkeels gescandeerd. Echter ironisch was het juist de voorsprong wat maakte dat Newcastle United stopte met voetballen. Manchester United werd alsmaar steker, wij werden alsmaar zwakker en we begonnen tevens als een ware Santa cadeau’s weg te geven. Bij de gelijkmaker van Anthony Martial ging onze goalie Martin Dubravka niet vrijuit aangezien de Slowaak zich makkelijk liet verschalken in de korte hoek. De bal was houdbaar maar toch maakte onze goalie een slippertje, 1-1. Dit terwijl hij daarvoor een fantastische parade verrichtte op een vrije trap door de bal uit de bovenhoek weg te boksen. De druk hield aan en Newcastle United kwam er niet meer uit. Wederom gaven wij een Kerst cadeau weg toen Federico Fernandez in de opbouw de bal breeduit speelde maar dit deed in de voeten van de inlopende Mason Greenwood. Met een verwoestend schot spatte de bal uiteen via de onderkant van de lat tegen de touwen. To be fair, een dijk van een doelpunt en op dat moment een terechte achterstand, 2-1. Zowaar begon the Red Army te zingen wat volgde met een cynisch applaus van het uitvak. Het sing when you’re winning gehalte was duidelijk aanwezig. Enig geloof in een resultaat spatte uiteen toen vlak voor rust ook de 3-1 viel. Een voorzet aan de rechterkant kwam bij de tweede paal terecht waar Marcus Rashford het luchtduel won en de bal met een kopbal tegen de touwen wist te knikken. Met name het tweede bedrijf van de eerste helft was een zwak spel aan onze zijde en kantelde het duel volledig. Half time score, 3-1.
Paul Pogba kwam direct bij de aftrap van de tweede helft in het veld. De Fransman liet zich direct gelden en met enkele goede schoten leverde hij gedurende the second half veel gevaar op. Zo trof hij de paal. Helaas speelde wij weer voor Santa aangezien Sean Longstaff een veel te korte terugspeel pass gaf en de bal in de loop kwam van Anthony Martial. De Fransman kende vrije doortocht en bleef oog in oog met Martin Dubravka cool door de bal the chippen, de bal rolt vervolgens tegen de touwen; 4-1. Absoluut game over en Man. Utd speelde ons bij vlagen weg. Men had meer schade aan kunnen richten maar door onze goalie Dubravka en onkunde bleef de schade ”slechts” bij vier treffers. Het uitvak zet ondanks de achterstand vele chants in wat met name gericht is op the dirty Mackems, de afwijzing van Alan Shearer (Sir Alex Ferguson deed tweemaal een poging om hem van Newcastle United naar Old Trafford te halen) en dat Sir Alex Ferguson gelijk had over the Red Army (‘Fergie is right, your support is shite’). Toen er rechts in het uitvak kleine opstootjes plaats vonden met Man. Utd supporters maakte dat dit sfeer in het uitvak des te beter met chants als; ‘You’re not famous anymore’ en ‘4-1 up, you still don’t sing gevolgd met ‘you only sing when you’re winning’. In fairness, het stadion is indrukwekkend maar de sfeer was bedroevend van het thuis publiek. Weinig massaal gezang en het uitvak was gedurende wedstrijd qua zang veel meer aanwezig ondanks de 4-1 achterstand. Referee Kevin Friend blies het duel af. De spelers bedankte het uitvak en wij liepen vervolgens terug naar de bussen. Een reis van om de nabij 3,5 uur volgde. Er volgde twee pitstops en wat drops out. Uiteindelijk waren we rond het nachtwerk terug in Tyneside. Ik zocht mijn hostel op en kwam daar om 00.30 uur aan. Bijna 24 uur non-stop wakker dus ik was toe aan rust. Eenmaal op mijn hostel room trof ik een gast al slapende aan. Ik dook mijn nest ook in. Ondanks de forse nederlaag een prachtige dag gehad. Een dierbare ervaring rijker en ook veel nieuwe Geordies leren kennen. Mighty night!!

Vrijdag 27 december 2019:
Omstreeks 08.30 uur werd ik wakker. Ook mijn hostel room mate was wakker en begon meteen al vriendelijk met mij te praten. Het bleek een Aussie boy te zijn uit Melbourne. Hij was diezelfde avond ook gearriveerd maar gezien een enorme jetlag in slaap gevallen. Hij was voor het eerst in Tyneside. Ik bood hem al vrijblijvend aan om hem de stad te laten zien, kortom een free tour guide. Dit zag hij wel zitten. We stelde aan elkaar voor en ik had met Darcy een nieuw contactpersoon. Ik liet hem eerst St. James’ Park zien en vanuit daar wandelde wij dwars door het centrum waar ik hem ‘Monument’ en omgeving van het Central Station liet zien. De omgeving van Central Station staat vol met hele oude kastelen, de oude stadsmuur etc. Darcy kreeg vele indrukken en legde plaatjes vast. Vanuit omgeving Central Station liepen wij door naar Quayside. De beroemde Old Tyne Bridge, Millennium Bridge, the Sage en Baltic Art waren onze bezoekjes. Voor mij allemaal inmiddels gesneden koek maar the Aussie boy was duidelijk onder de indruk. Gedurende wandeling troffen we rondom Quayside ook andere mooie bezienswaardigheden. Het was overigens prachtig weer. Een graadje of 12 en de zon viel regelmatig te zien tussen de wolken. We liepen terug naar het centrum om wat inkopen te doen. Darcy vertelde mij dat AustraliĆ« hele andere kledingsmaak kende en Britse merken daar peper duur zijn. Ook is de Australische dollar t.o.v. de Britse pond stukken duurder. Ons contact was goed en Darcy was een good bloke. We kochten beide wat t-shirts en we besloten om terug te lopen naar the hostel. We hadden inmiddels vele uren en ook miles in de benen, wat rust deed ons goed. Het personeel in ons hostel was uiterst vriendelijk en aangezien men mij helaas geen ontbijt kon bieden, werd dit gecompenseerd door een storting op mijn rekening; prima solution! Op onze hostel room deden we the speakers aan en luisterde we naar verschillende bands. Ik liet hem wat lokale trots horen zoals Sam Fender, the Dire Straits, the Police / Sting, the Animals, Jimmy Nail, Bryan Ferry & his Roxy Music en Lindisfarne. Allemaal Geordies. We maakte een game plan voor de restant van de dag. Ik wilde graag the famile Paddison goede dag zeggen terwijl Darcy dan in de nabij gelegen Rising Sun alvast een biertje kon drinken, prima. Voor mij volgde er een leuk weerzien met deze familie waarbij ook de kleine grote man Michael aanwezig was. Hij groeide als kool en kende vele praatjes, geweldig! Zoonlief Liam was er ook, mooi weerzien as well. Na een kop koffie te hebben gedronken plus een uur daar te hebben gespendeerd nam ik afscheid. Liam en zijn zakenpartner Steve brachten mij naar the Rising Sun. Daar was uncle Phil inmiddels ook aanwezig, blijft een pracht vent! Hij moest zich nog omkleden en nadat hij terug kwam na hij ons mee naar Tynemouth. In Tynemouth lieten wij Darcy – al was het donker – Priory zien en de kustlijn. Vervolgens dronken wij in Solatution, Barca, Hugo’s en Priory onze biertjes om weer terug te keren naar the Rising Sun. Hier trof ik de andere eigenaar Tommy aan en een leuk weerzien volgde. Enkele bekende stamgasten groette mij tevens en ook met hen kende ik leuke gesprekken. Aangezien wij terug moesten naar Newcastle Upon-Tyne regelde uncle Phil een taxi voor mij en Darcy. We namen afscheid en we werden gedropt in Stacks. Dit was compleet nieuw voor mij. Een outdoor uitgaansgelegenheid met vele tentjes waar je eten en drinken kon kopen. Een podium voorzien van DJ voorzag het feestgedruis van muziek. Het was bomvol en zeer gezellig. Vanuit Stacks nam ik Darcy mee naar Fifthy’s. Uit eerdere ervaringen wist ik dat deze toko garant staat voor plezier en succes. In beide zalen waren singer-songwriters aanwezig waarin men elkaar afwisselde van zang, drum en gitaarspel. De ene na de andere klassieker werd gespeeld en de sfeer was fantastisch. We sloten onze avond af bij een kebab zaak om vervolgens terug te lopen naar onze hostel. Het werd uiteindelijk 04.30 uur en we doken beide onze mand in, sleep tight!

Zaterdag 28 december 2019: Matchday, Everton at St. James’ Park
Ondanks de stevige avond ervoor was ik vreemd genoeg best fit. Dit kwam denk ik door de hoeveelheid mix-drankjes die we hadden genuttigd waar de nodige suikers, frisdrank en energie in zat. Een goed full English breakfast maakte me weer beresterk. Darcy volgde mij om naar the Duke te gaan. We nuttigde een cola en toen liepen wij naar hardcore proper Newcastle United pub Starr Inn. Hier had ik afspraken staan met vele football lads incluis de gasten van donderdag j.l. Er volgde de nodige pints, praatjes en uiteraard muzikale hits. Jimmy Nail en Oasis spande de kroon. Uiteindelijk werd Darcy – hij had al een bus reis naar Edinburgh geboekt – een gratis ticket aangeboden. Ik had hem geadviseerd om hier volledig gebruik van te maken en de busreis van 17 pond voor lief te nemen. Darcy volgde ons en bezocht voor het eerst St. James’ Park. Ondertussen kwam ook mijn mate John binnen. Ik had hem al een tijd niet meer gezien, een leuk weerzien volgde. John ken ik inmiddels al bijna 10 jaar. Andere mates zoals Jack, Peter, Paddy, Darren, Stu, Karl etc. volgde snel en we hadden een prima groep. Een dik kwartier voor kick off liepen wij allen naar St. James’ Park. Ik had een free season ticket bij Leazes End, pal bij de corner vlag en zeer dicht op het veld. Een sprong van een meter bracht mij op de pitch (als ik een sprong wilde wagen). Voor het eerst nam ik hier plaats. Normaliter heb ik ticket voor the Gallowgate End (east corner) of elders op Leazes End.
Newcastle United zag Jonjo Shelvey, Andy Carroll en Isaac Hayden terugkeren in de basis. Het trio werd tegen Manchester United gespaard. Tegenstander Everton kende met nieuwbakken manager Carlo Ancelotti weinig bijzonderheden en startte met hun sterkste elf. Newcastle begon goed aan dit duel en kreeg met Miguel Almiron al vlot een goede kans. Na een goede aanval werd de rappe aanvallende middenvelder gelanceerd. Hij dribbelde via de rechterkant al binnen richting de keeper maar zijn schot mistte kracht en uiteindelijk kwam zijn inzet in de handen van Everton goalie en tevens dirty Mackem bastard Jordan Pickford. Na deze kans werd Everton vervolgens alsmaar sterker en stonden wij flink onder druk. NUFC-goalie Martin Dubravka verrichtte een paar enkele schitterende parades en ook onze verdediging moest flink aan de back door tackles te maken etc. Een treffer hing in de lucht en Everton kwam op 0-1. Dit door een prima doelpunt van aanvaller Calvert-Lewin. Newcastle United kreeg met Joelinton nog een goede kans maar zijn situatie was identiek met de kans van Miguel Almiron. The Toon probeerde wel maar het miste stootkracht en het creƫerde weinig kansen. Een schot van Jonjo Shelvey ging ruim naast en ondanks dreiging via vele corners kon men geen grote kansen afdwingen. Zowaar volgde er een snoeiharde pegel van wederom Jonjo Shelvey met een fraai effect aan de bal waarop Pickford een katachtige parade verrichte om de bal weg te kunnen boksen. Half time score, 0-1.
The Magpies kwamen sterk uit de kleedkamer. Men zette druk op the Blue Scousers en men stichtte gevaar en dreiging wat leverde tot mogelijkheden en kansen. Ook uit de vele corners was men dreigend, met name Andy Carroll. Een gelijkmaker hing in de lucht en de sfeer werd van gezapig naar massaal. The Toon Army voelde ook een treffer en qua support stond men volledig achter de ploeg met massaal gezang. Een treffer geschiedde. Via een scrimmage kwam de bal voor de voeten van de inglijdende Zwitser Fabian Schar. De verdediger zag zijn sliding beloond werden met een treffer aangezien de bal laag in de verre hoek tegen de touwen kwam, 1-1. Het geloof was terug en Newcastle ging vol voor de winst. De eerste helft domineerde de gasten en nu was het Newcastle wat dat deed. Ondanks dat kwam men niet echt tot grote kansen. Vanuit de counter sloeg Everton genadeloos toe door een omschakelmoment. Een lage voorzet over links komt voor de voeten van de inglijdende Calvert-Lewin die de bal met lichaam en al over de doellijn smoort; 1-2. Newcastle gooide nog een slot offensief eruit maar men was onmachtig. Back to back defeat volgde en de meegereisde Evertonians vierde feest, final score 1-2.
Ietwat teleurgesteld en gefrustreerd zocht ik John op in the Strawberry. Aldaar trof ik zoon en vader Cutberthson, Craig en Brian. Met name vaderlief had ik twee jaar niet meer gezien, een mooi en warm welkom volgde. Een pittige shot drank deed mijn strot doen branden. Na een kort bezoek namen we afscheid van beide en liepen John en ik weer terug naar the Starr Inn. Enige tijd later had ik een weerzien met Davey en kwam ik erachter dat Paul zijn neef bleek te zijn, Paul ontmoette ik bij Man. Utd uit. Deze gasten zijn van de oude garde en lopen al lang mee in het circuit. Ook Jack en consorten keerde terug. Na een paar pints vervolgde wij onze weg naar Rafferty’s, een andere hardcore football pub. Na hier tijd te hebben gespendeerd liep ik met John mee richting zijn bus. John en ik namen afscheid, ik besloot om terug te gaan naar the hostel. Een taxi bracht me terug. Om 22.45 uur was ik terug op mijn hostel room, ditmaal alleen aangezien Darcy inmiddels naar Edinburgh was afgereisd.

Zondag 29 december 2019, travels back home:
Ik was al vroeg wakker. Na het douchen, nam ik een full English breakfast en maakte ik mijn spullen gereed. The hostel room was prima in orde en ik kreeg mijn borg terug. Ik bedankt the staff voor hun vriendelijkheid en het goede verblijf. Om 09.30 uur kwam ik aan op station van Newcastle. Het treinstation wat ik aanschouwde blijft een prachtige nostalgische plek. Om de tijd te doden nam ik een cappuccino en deed ik wat telefoontjes. Zo sprak ik Darcy en spraken wij om 01.10 pm af op Edinburgh Waverley. Zo stapte ik in de trein richting de Schotse hoofdstad. Ik weet uit het verleden dat deze treinrit fantastisch was. Verschillende landschappen deden elkaar opvolgen, voor de natuur liefhebber een absolute pracht. Na anderhalve uur kwam ik aan op Edinburgh Waverley en Darcy wachtte mij op. We deden een cola in the Wetherspoons, een pub die ik uit ervaring al langer kende. Deze lag pal bij het station. Vervolgens namen wij the shuffle coach naar het vliegveld. Ik attendeerde Darcy erop dat de 4,5 pond voor deze rit een absolute must have is. Uit ervaring wist ik dat je een complete seight seeing kreeg door de hele stad. Edinburgh, een nostalgische pracht van een stad gezien haar vele kastelen, oude gebouwen, architectuur en welvaart. Darcy keek zijn ogen uit en concludeerde dat ik gelijk had. Bij het vliegveld, the borders, namen we afscheid. Na een uur wachten wist ik waar mijn gate was. De vlucht verliep zonder problemen en ik arriveerde om 19.15 uur op Schiphol waar ik de trein van 20.04 uur nam richting Zwolle. In Zwolle volgde een overstap en was ik uiteindelijk om 21.40 uur in Steenwijk. Een prachtig avontuur kwam tot een eind. De tas werd uitgepakt, de wasmachine draaide en de verhalen volgde. Newcastle was en blijft mijn thuis. See you all next time Geordies!

Many thanks to:
Darren Curry, arranging my away ticket and free season ticket
Uncle Phil, taking care of me and my Aussie pall Darcy
Uncle Phil and Tommy for their hospitalities at Rising Sun
Darcy, nice Aussie bloke and being my travel pall
Family Paddison, for their warm welcome on my visit at their houses
John, Brian, Craig, Jack, Stu, Ellis, Davey, Paul, Karl, Darren, Liam, Peter, Lee, Paddy, Jack, Cameron, Jamie etc. for being my Geordie mates of the Newcastle United family

Songs of the trip:
Jimmy Nail ft Mark Knopfler – Big River
Sam Fender – The Borders & Will we talk
Oasis – Slide Away
Stone Roses – Fools Gold
U2 – I will follow
Lindisfarne – Fog on the Tyne
Status Quo – Rocking all over the world