Newcastle United is een fusie uit twee voetbalverenigingen. In 1881 werd voetbalclub Stanley opgericht, wat een jaar later (1882 red.) Newcastle East End werd. In 1892 kreeg de club weer een omdoping, het huidige Newcastle United.
Newcastle United heeft als nickname the Magpies. Magpies betekent eksters en deze bijnaam is afgeleid vanwege de clubkleuren. Newcastle United speelt sinds mensenheugenis in het zwart-wit. Dit is het thuistenue. In uitwedstrijden speelt men nu in het blauw-geel.

Na 1893, waarin de club promoveerde uit de Division 2, kreeg men succes. Aan het begin van de 20e eeuw werd men driemaal kampioen in the Premier League en bereikte het vijf keer de finale van de FA Cup, die uiteindelijk een keer gewonnen werd. Na deze opleving, beleefde men twee hoogtepunten. De FA Cup winst in 1927 en het behalen van de landstitel in 1955. Sindsdien heeft de club geen prijzen meer gepakt. Decennia bleef de club goed presteren, maar echt tot prijzen leidde het niet. Ook schommelde het een paar keer tussen de First Division en the Second Division.

Na roemruchte jaren, kwamen the Geordies (bijnaam van mensen uit regio Newcastle) in sportief zwaar weer. In 1992 degradeerde de club bijna terug naar de Division 3. Gelukkig kwam manager Kevin Keegan aan op Tyneside en wist hij de club weer aan successen te helpen. Een jaar na zijn aanstelling, promoveerde de club terug naar the Premier League. Onder ‘King Kev’ boekte Newcastle United middenjaren ’90 haar beste jaren ooit. Met een glansrijk team met spelers als Alan Shearer, Philip Albert, Faustino Asprilla, Rob Lee, Peter Beardsley, David Ginola, Keith Gillespie, Warren Barton, David Batty en vele anderen deed de ploeg telkens mee voor het kampioenschap. Sterker nog, het heeft op den duur 15 punten los gestaan van Manchester United en toch ging laatstgenoemde er uiteindelijk met de titel van door. In deze jaren speelde men legendarische wedstrijden, waaronder de 3-2 zege op Barcelona in de Champions League en de 5-0 zege op Manchester United in the Premier League. Tot beginjaren 2000 bevond de club zich structureel in de top vier van Engeland en deed het telkens ook mee in the Champions League. Dit met enorme dank aan wijlen Geordie en tevens class manager Sir Bobby Robson. Na deze topjaren kreeg de club kink in de kabel en kwam men in sportief dal. De club kende magere jaren en de ene manager na de andere manager werd aangesteld. Glenn Roeder, Sam Allardyce, Kevin Keegan en Joe Kinnaer probeerde de club weer omhoog te helpen, maar niets hielp. Ook werden er topspelers aangetrokken, maar deze bleken vooral over the hill en waren geen schim meer van wat ze ooit jaren. Denk hierbij aan Mark Viduka, Michael Owen, Nicky Butt, Alan Smith en Patrick Kluivert. Waar vele mensen bang voor waren gebeurde, degradatie. In het seizoen 2008-2009 kwam men een punt te kort, waardoor men terug ging naar the Championship. Newcastle United eindigde als 18e, dus onder de streep.
Onder leiding van manager Chris Hughton begon men weer te bouwen en gelukkig bleven vele spelers de club trouw waaronder Kevin Nolan, Fabricio Coloccini, Jonas Gutierrez, Steven Taylor, Shola Ameobi, Jose Enrique en Joey Barton. Binnen no time was de club weer back on track. Na een jaar van afwezigheid, werd de club in het seizoen 2009-2010 kampioen in the Championship. Met bijna 20 punten verschil met runner up West Bromwich Albion, werden the Magpies overtuigend kampioen.

Newcastle United in het heden

Sinds het seizoen 2010-2011 speelt de club dus weer in the Premier League. Het eerste seizoen kende sportief weinig beroering, maar buiten de lijnen was het soms onrustig. Manager Chris Hughton werd zowaar ontslagen en manager Alan Pardew kwam. De reden van ontslag was niemand duidelijk, behalve dat Alan Pardew en eigenaar Mike Ashley goede vrienden waren en dat hier een reden lag. Manager Alan Pardew, eerlijk is eerlijk, kreeg zijn kans en greep deze met beide handen aan. Gelijk in de thuiswedstrijd tegen Liverpool FC boekte men een overtuigende 3-0 zege. Newcastle won later ook nog thuis eens de zwaar beladen derby tegen Sunderland
met maar liefst 5-1. Een wedstrijd die tot de dag van vandaag als classic beschouwt wordt en op dvd verkrijgbaar is. Na de match werd ook direct the Mackem (bijnaam Sunderland) suicide hotline geopend. Newcastle United eindigde dit seizoen keurig in de middenmoot.
Ook speelde men dit seizoen de legendarische wedstrijd tegen Arsenal. The Toon keek bij rust tegen een 0-4 achterstand aan, maar wist zich in de laatste 25 minuten van dit duel terug te knokken tot een 4-4 gelijkspel. Kevin Nolan was zelfs dichtbij 5-4, maar zijn inzet ging net naast. Deze enorme comeback zorgde ervoor dat dit duel betiteld werd tot ‘match of the season’.

Het seizoen 2011-2012 kan achteraf als grandioos worden betiteld. De club zag in eerste instantie bepalende spelers vertrekken. Kevin Nolan en Joey Barton verlieten de club met grote problemen met bestuur en ook Jose Enrique vertrok. De club haalde onder andere Yohan Cabaye, Davide Santon en Demba Ba. Manager Alan Pardew smeed er een hecht team van en de club boekte succes na succes. De eerste 12 wedstrijden in the Premier League werden niet verloren. De club boekte zeges op Manchester United (thuis 3-0) en vooral Chelsea uit (0-2) was legendarisch te noemen. Ook de 0-1 uitzege op Sunderland was noemenswaardig. The Toon (bijnaam plaats Newcastle) deed heel lang mee om kwalificatie Champions League. In een boeiend gevecht met Tottenham Hotspur en Arsenal, eindigde de club uiteindelijk als 5e. Dit betekende voorronde Europa League waarin het Atromitos uit Griekenland versloeg. Ondanks een sportief goed verlopen seizoen, werd de stadion naamsverandering door Mike Ashley hem zacht gezegd niet in dank afgenomen. Dit betekende een groot verzet binnen the Toon Army. Door middel van petities, protestmars en  opwachten bij de main stand deed men er alles aan om dit euvel te doen voorkomen. Dit mocht helaas niet baten, ook al werkte zelfs de gemeente niet mee aan de naamsverandering. De verkeersborden en dergelijke bleven zoals het was; St. James’ Park. De nieuwe groundname werd Sports Direct Arena.

Newcastle United boekte in het seizoen 2012-2013 een zeer teleurstellend seizoen. Je merkt dat het spelen van Europees voetbal haar tol eist. Ook het uitblijven van grote namen in de zomer bleek later een probleem, want de kwaliteit kende door de blessuregolf een enorme deuk. Mede door de drukke agenda zijn veel spelers geblesseerd geraakt en liep men ook nog eens de nodige schorsingen op. In Europees verband, gedeeld in een poule met Maritimo Funchal, Club Brugge en Girondins de Bordeaux, plaatste men zich voor de knock out fases. In de eerste knock out fase trof  men Metalist Kharkiv uit Oekranie. Deze tweestrijd werd gewonnen en versloeg men vervolgens in de achtste finales Anzhi uit Rusland. In de kwartfinale bleek Benfica ons helaas te sterk. In de competitie kende men nog steeds roerige tijden. Newcastle United presteerde teleurstellend, dit zelfs toen grote namen in de winter werden aangetrokken. De club spendeerde een kleine achttien miljoen euro in vijf Franse transfers. Daarentegen verliet Demba Ba onze club voor Chelsea. Toch bleef het een frustrerend seizoen.  Schrijnend voorbeeld hiervan is dat men thuis de beladen Tyne Wear derby tegen Sunderland met ruime cijfers verloor, eindstand 0-3. Dit leidde tot complete chaos in Newcastle, vooral na afloop van dit duel. Een week later leed men de grootste thuisnederlaag in 87 jaar. Liverpool was maar liefst met 0-6 te sterk. Newcastle United speelde zich pas op de een-na-laatste speeldag veilig. Dit kon je zien als een ‘hoogtepunt’, doordat degradatie defenitief werd afgewend. Al met al is dit seizoen er een om heel snel te vergeten. Als laatste kreeg Newcastle United tijdens dit voetbalseizoen een nieuwe sponsor voor de komende seizoenen. Deze sponsor, genaamd Wonga, eiste op dat onze voetbaltempel weer als vanouds moest zijn qua naam; St. James’ Park werd weer in ere hersteld.

Newcastle United begon het seizoen 2013-2014 met een pijnlijke nederlaag. In Etihad Stadium verloor men kansloos van Manchester City, 4-0. De schreeuw om kwaliteitsinjectie was al tijden hoorbaar, maar de club verzaakte om nieuwe spelers naar Tyneside te halen tijdens de transferwindow. Slechts een speler kwam op uitleenbasis naar the Toon. Het betrof Loic Remy die op overkwam van Queens Park Rangers. De achterban was al alles behalve ”amused” met de komst van Joe Kinnear als technisch manager. Mike Ashley kwam hierdoor wederom in een kwaad daglicht, doordat hij als eigenaar Joe Kinnear aanstelde. De club presteerde lang wisselvallig, maar ondanks dit gegeven staat het keurig in de middenmoot. Waar de punten weg gegeven worden tegen de kleinere broeders, pakt men daarentegen de grootmachten wel haar punten. Onder andere Chelsea (thuis), Tottenham Hotspur (uit) en Manchester United (uit) werden allen winnend afgesloten. Gelijktijdig ging de ploeg constanter presteren en was vooral de maand november onze maand. Dit sterke optreden leverde manager Alan Pardew (manager of the month) en doelman Tim Krul (player of the month) awards op. De sterke maand november werd afgewisseld met een wisselvallige maand december. De maanden januari en februari waren een disaster. Mike Ashley liet weer eens ”goed” van zich spreken door onze beste speler Yohan Cabaye te verkopen aan Paris Saint-Germain en men haalde er geen vervanger voor terug. Dit was de druppel voor de hondstrouwe achterban, waardoor men the Mike Ashley Out Campaign oprichtte. Door middel van vele protestacties (boycot op bezoeken van wedstrijden, boycot op Sports Direct, boycot op verlenging van season tickets, propaganda, chants en social media) roept men op om zich tegen eigenaar Mike Ashley te keren. Joe Kinnear stapte uit eigen beweging op als director of football, omdat hij bezweek onder de druk van the Toon Army. Kinnear trad slechts vijf maanden in dienst en heeft alles behalve goed werk geleverd. The Tyne Wear Derby tegen the dirty Mackems werd tot overmaat van ramp verloren. Thuis was men opnieuw met 0-3 kansloos. Ook leed men dikke nederlagen tegen onder andere Chelsea (uit, 3-0) en Tottenham Hotspur (thuis, 0-4), Everton (thuis, 0-3), waardoor de club geen uitzicht meer kende op Europees voetbal. Na de enorme pak slaag bij Southampton in maart (4-0 red.) is de rol van de club volledig uitgespeeld. Dit was voor ons onder andere reden om onze website niet meer te doen updaten vanwege zacht uitgedrukt een inspiratie, passie -en strijdloos Newcastle United. Dit zowel binnen de lijnen als het technisch management / manager Alan Pardew.  The Toon sloot uiteindelijk een frustrerend kleurloos seizoen af door in de grijze middenmoot te eindigen.

Bij schrijven bevinden wij ons in het seizoen 2014-2015 die roerig begonnen is. Ondanks miljoenen investering in maar liefst negen versterkingen, staan wij na zeven competitie ronden in de degradatiezone. De achterban kon wederom de slecht functionerende manager Alan Pardew niet verkroppen en richtte the SackPardew.com op. Verschillende acties plus vele chants werden ingezet om de manager onder nog hevigere druk te zetten, maar eigenaar Mike Ashley wil de manager niet ontslaan en de manager zelf ging niet opstappen, waardoor we op dat moment in een enorme comedy caper zaten. Ondanks de negatieve perikelen zowel binnen als buiten de lijnen ging de maand oktober ons uitstekend af. Deze maand werd er in de competitie niet verloren (7 punten uit drie duels) en werd er als icing on the cake gewonnen bij Manchester City (0-2 red.) binnen het kader van the Capital One Cup. Deze uitstekende fase werd ook in november doorgezet. Uiteindelijk doorbrak West Ham United (1-0 verlies red.) onze top record van zeven duels ongeslagen zijn, waarvan six in a row wins. De drukke maand december begon met een sensationele zege tegen koploper Chelsea. The Toon wist met 2-1 te winnen en bezorgde daarmee de Londenaren hun eerste nederlaag van het seizoen. Vervolgens kwam de klad er goed in mede vanwege keeper injuries. Tim Krul en Robbie Elliot moesten staken vanwege kwetsuren, waardoor de jonge onervaren Jak Alnwick onder de lat stond. Newcastle United verloor vier duels op rij inclusief de zeer beladen Tyne Wear derby (0-1 red). Dit betekende de derde thuisnederlaag op rij tegen onze aartsrivaal. The Magpies sloten het kalenderjaar 2014 af door te winnen van Everton, 3-2. Zeer opvallend en gelijktijdig goed nieuws was dat manager Alan Pardew eindelijk Newcastle United verliet. De manager vertrok naar zijn jeugdliefde Crystal Palace. Ondertussen spelen wij geen rol van betekenis meer in de bekercompetities aangezien wij zowel in the Capital One Cup als in the FA Cup werden uitgeschakeld door respectievelijk Tottenham Hotspur (4-0 red.) en Leicester City (1-0 red.) Het vervolg was bijzonder triest, belachelijk en onvoorstelbaar slecht. Caretaking manager John Carver verloor op den duur 8 duels op rij waaronder de Tyne Wear derby. Dit was het slechtste record ooit als manager binnen onze club. Uit de laatste elf duels van het seizoen werden slechts vier punten gepakt. We bevonden ons in acuut degradatiegevaar die wij pas op de slotdag wisten te voorkomen. Een ware nachtmerrie kwam ten einde en we handhaafde ons waar ook meteen alles mee is gezegd. Buiten de lijnen bleef het ook onrustig, want the Mike Ashley Out.com compagnie werd opgericht en men voerde veel acties om het vertrek van de clubeigenaar op te eisen. Door massale boycot naar wedstrijden, spandoeken, media acties en pamfletten heeft men dit massaal onder de aandacht gebracht. De organisatoren blijven overigens nog steeds acties voeren ondanks handhaving.

Newcastle United startte het seizoen 2015-2016 onder leiding van nieuwbakken manager Steve McClaren opnieuw niet florissant. Ondanks een compleet nieuwe technische staf en een aantal nieuwe spelers, kende we een loodzware competitiestart waarin onder meer gespeeld werd tegen Arsenal, Chelsea, Manchester United en Southampton. Er gingen vele duels verloren en ook qua veldspel zat er weinig verbetering in. De staf realiseerde zich dat er een hele zware klus te wachten stond en vroeg the Toon Army om geduld. Het woord degradatie kwam weer eens ter sprake. The Toon kende daarbij de slechtste competitiestart in 117 jaar. Gelukkig wonnen the Magpies het cruciale duel tegen Norwich City met 6-2. Dit gebeurde halverwege oktober en dit was tevens pas onze eerste competitiezege. Georginio Wijnaldum (een van de nieuwkomers) was het feestvarken door vier treffers te produceren. Na de zesklapper tegen Norwich City ging het weer eens goed mis. Voor de zesde opeenvolgende keer werd the Tyne Wear derby tegen mackems verloren met 3-0 (in Stadium of Shite). Ondanks een opleving in de maand december, volgde er een paar cruciale nederlagen en opnieuw zitten wij in zwaar degradatieweer. In de transferwindow van januari werden er vier spelers gehaald; Henri Saivet (Bordeaux), Jonjo Shelvey (Swansea City), Andros Townsend (Tottenham Hotspur) en Seydou Doumbia (AS Roma / on loan). Ondanks een investering van 80 miljoen pond werd Steve McClaren halverwege maart terecht op straat gezet vanwege aanhoudende slechte resultaten. Ook zijn staff werd eruit gegooid. Newcastle United presenteerde meteen zijn opvolger; Rafael Benitez. De Spanjaard tekende voor drie seizoenen. Ook onder deze Spaanse grote trainer blijft de club in zwaar degradatienood. Directe concurrenten Mackems (Tyne Wear derby thuis, 1-1) en Norwich City (3-2 verlies uit) snoepten punten van ons af en onze situatie is erbarmelijker dan het al was. Echter zette Rafael Benitez na deze twee wedstrijden een behoorlijke reeks neer waarin vele punten werden gepakt. Helaas was dit niet afdoende om degradatie te voorkomen aangezien uitgerekend aartsrivaal dirty mackems een midweekse speelronde met 3-0 won van Everton en relegation een feit werd. Newcastle sloot haar laatste duel in the Premier League af met een 5-1 zege en zakte al zegevierend af naar the Championship.

Als degradant en tevens de top favoriet voor promotie naar the Premier League, begon the Toon aan the Championship 2016-2017. Met een legio aan nieuwe spelers plus dat de nodige gebruikelijke namen Tyneside verlieten ging manager Rafael Benitez een nieuw team bouwen. Newcastle kende een valse start en verloor de eerste twee duels tegen respectievelijk Fulham en Huddersfield Town. De squad werd wakker geschud, want Newcastle United boekte vervolgens drie zeges op rij en men stond weer op de promotieplaatsen. De loodzware maand september waarin we speelden tegen vele concurrerende clubs ging ons voortvarend af. Alleen Wolves thuis ging verloren en uit bij Aston Villa pakte we een punt. In deze serie was vooral het uitduel tegen Queens Park Rangers een klinkende zege. The Magpies wonnen in Londen met 0-6. The Toon speelde daarbij in diezelfde serie ook een zeer memorabel duel tegen Norwich City. Op eigen bodem wist men in the dying seconds van the stoppage time te winnen van de Canaries door een 2-3 achterstand om te buigen in een 4-3 zege. Ook bereikte men de laatste acht van the League Cup. Na de zege op concurrent Norwich City denderde de zwart-witte trein flink door. Newcastle United boekte maar liefst acht zeges op rij en in the League Cup verpletterde men competitiegenoot Preston North End met maar liefst 6-1. Daarmee plaatste the Toon zich bij de laatste acht. Na deze zeer goede serie, kwam er een kink in de kabel. We werden via penalty’s uit de League Cup geknikkerd door Hull City en the Toon verloor verrassend thuis tegen Blackburn Rovers (0-1 red.) en uit bij Nottingham Forest (2-1 red.). De maanden december en januari verliepen wederom wisselvallig. In the FA Cup leden wij een pijnlijke nederlaag door met 3-0 te verliezen bij derde divisionist Oxford United. Gelukkig was onze naaste concurrent Brighton & Hove Albion ook uiterst wisselvallig, waardoor we uiteindelijk de koppositie weer konden overnemen. De toppers tegen respectievelijk Brighton & Hove Albion, Huddersfield Town en Reading ging ons voortvarend af door zeven punten te pakken. Echter kwam de klad er daarna goed in en liet Newcastle United vele punten liggen, waardoor het slot van de competitie om de titel op te eisen een hels karwei werd. Zowaar gebeurde er een klein wonder, want nadat the Toon zich al wist te verzekeren van directe promotie werd men op de slotdag van de competitie alsnog kampioen aangezien directe concurrent Brighton & Hove Albion wederom dure punten liet liggen door 1-1 gelijk te spelen tegen Aston Villa en the Toon met 3-0 thuis won van Barnsley. Een groots (volks)feest volgde op St. James’ Park!! Helaas kwam de club in de maand april wel negatief in het nieuws vanwege een inval van de Britse belastingdienst. Men doet onderzoek naar diverse Franse transfers die de club de afgelopen jaren heeft beraamd. Director Lee Charnley werd gearresteerd maar werd binnen 10 uur weer vrijgelaten. Het onderzoek loopt nog steeds en fingers crossed hoe de club gestraft gaat worden.

Newcastle United begon als trotse kampioen vanuit the Championship aan het seizoen 2017-2018 van the Premier League. De Club haalde zes versterkingen wat frustrerend was voor manager Rafael Benitez aangezien de zomerse window wat hem betreft anders had gemoeten. Enfin, the Magpies begonnen zwak aan het seizoen inclusief een uitschakeling in the League Cup tegen Nottingham Forest (2-3 verlies red. op St. James’ Park). Echter kwam er een kanteling en won Newcastle drie duels op rij. Na een verlies bij Brighton & Hove Albion kwam er een einde aan deze reeks. Na deze nederlaag blijft Newcastle goed presteren en nestelt het zich in de middenmoot. Het meest verrassende en tevens goede nieuws komt van buiten de lijnen; eigenaar Mike Ashley zet Newcastle United officieel te koop en met name het investeringsmaatschappij van de steenrijke Britse zakenvrouw Amanda Staveley toont interesse voor een overname. Tot overmaat van ramp ging dit feest helaas niet door aangezien Ashley de onderhandelingen deed stop zetten. De wintermaanden verlopen alles behalve goed, waardoor the Toon op dat moment tegen degradatie vecht. In de winterse transferwindow kwamen Kenedy (Chelsea), Martin Dubravka (Sparta Praag) en Islam Slimani (Leicester City) allen op uitleenbasis naar Tyneside. Dit gaf the Magpies een boost in het restant van 2018. De lente kwam en de Club presteerde als een herleefde fighting machine. Men verloor alleen van big boys Liverpool en Man.City in dit kalenderjaar en won o.a. thuis van Man.Utd en Arsenal. The Toon zette zelfs een serie in van four wins in a row. Daarna verloor het vier duels op rij maar men sloot het seizoen in stijl af door een 3-0 thuiszege op Chelsea. The Toon eindigde als 10e op de ranglijst wat een puike prestatie is voor een promoted side.

Het seizoen 2018-2019 begon zacht uitgedrukt ontzettend rumoerig. Eigenaar Mike Ashley lag weer eens zwaar onder vuur aangezien the Fat Cockney bastard(!) wederom de zoveelste leugen niet waar maakte. Ondanks zeven versterkingen was de investering slechts iets meer dan twintig miljoen pond. Ondertussen kende hij een netto winst door verkoop van enkele spelers en stopte de eigenaar de tv-gelden en dergelijke voor persoonlijke zakelijke doeleinden door House of Fraser over te nemen. Ook de spelers lagen met de eigenaar overhoop vanwege geringe bonussen. Deze kwestie werd uiteindelijk gesust. The Toon Army ging zwaar in protest door middel van protestacties en zelfs de lokale politiek begon zich ermee te bemoeien na een petitie actie. Binnen de lijnen ging het ook niet voortvarend mede door een loodzware start. Spurs, Chelsea en Man.City gingen allen nipt verloren en Newcastle United werd ook nog eens uitgeschakeld in the Caraboa Cup uit bij Nottingham Forest (3-1 verlies red.). Update dinsdag 4 september 2018.