Teddy Helweg reisde vrijdag jongstleden af naar Tyneside. Dit keer niet voor een voetbalreis al was de training inmiddels officieus begonnen en reisde Newcastle United zaterdags af naar China voor the Asia Trophy. Teddy kwam in deze editie voor hele andere doeleinden maar de situatie rondom de Club was een hot item gedurende zijn verblijf in Geordieland. Zie hieronder het verslag:

Vrijdag 12 juli 2019:
Om 04.00 uur in de morgen ging de wekker al af, cheer up sleepy Teddy!! Mijn maatje Frank – thanks for the ride! – stond om 04:45 uur klaar om mij naar Schiphol te brengen. Het was een mistige rit, het liedje van Lindisfarne genaamd ‘Fog on the Tyne’ kon je omtoveren tot ‘Fog on the Polder’. Na een rit van ongeveer anderhalve uur kwamen we mooi op tijd aan op Schiphol. De auto gedropt, een sigaartje en op naar Starbucks voor een dosis ochtend adrenaline. Vervolgens namen we afscheid en liep ik binnen no time de security checks en paspoort controle door. Mijn KLM vlucht van 08:45 uur Dutch time stond op me te wachten. Vervolgens kon ik na twee uur wachten op tijd vliegen. De tijd heb ik gedood door wat Nederlandse sterke dranken aan te schaffen voor mijn Geordie mates. Ik landde uiteindelijk om 08:45 uur lokale tijd op Newcastle Airport. Ook hier geen problemen met checks, check out in dit geval. De Metro was snel gevonden en op naar Newcastle Upon-Tyne. Rond 09.30 uur kwam ik aan in Haymarket wat hartje centrum is. Vanuit daar liep ik door naar St. James’ Park. Dit deed ik bewust aangezien ik momenteel het regime van dictator Fat Cockney Bastard Mike Ashley inmiddels spuugzat ben en mij aansluit bij de boycot. Wellicht ga ik het stadion voorlopig een tijd niet meer zien, althans van binnen. Ik pinde snel wat cash en liep richting het centrum. De stad ontwaakt uit haar latere perikelen en ik zag dat ‘Rose and Crownn’ al open was. Ik liep hier naar binnen en trof al wat locals die een pint dronken. De jonge eigenaar heette me vriendelijk welkom. We raakten al snel aan de praat en ook ik moest er aan geloven dat ik rond 10.00 uur lokale tijd mijn eerste pint weg dronk. De lokale krant ‘the ChronicleLive’ lag op de bar met als voorpagina Steve Bruce. Korte uitleg, Steve Bruce (een echte Geordie) is nu manager van Sheffield Wednesday en is hoofd kandidaat om de vacature bij Newcastle United in te vullen n.a.v. vertrek Rafael Benitez. We kwamen al snel tot de conclusie dat het niveau flink is gekelderd en Bruce verre van favoriet is onder the Toon Army. Daarbij waren we het unaniem over eens dat er nooit 5 miljoen betaald gaat worden om Steve Bruce en zijn twee assistenten weg te halen uit Sheffield. Het verschil tussen vraag en aanbod ligt mijlenver uit elkaar. Gedurende gesprekken voelde je een ‘poison atmosphere’ in en rondom de stad en Newcastle United. Vele steunen de boycot, we weten allemaal dat alle inkomsten rechtstreeks in de portemonnee komt van onze dictator en niets maar ook niets ge├»nvesteerd gaat worden in sportief beleid. Na uren van goede praat neem ik afscheid van de mensen daar en pakte ik de Metro richting Wallsend. Aldaar nam ik een pint in een lokale kroeg en bracht een taxi mij naar the Rising Sun te Wallsend waar mijn huissleutel lag van the family Paddison die ik mocht gebruiken. Zij keerden zaterdags terug en ik had zodoende vrijdags het rijk voor mij alleen. Aldaar was Big T (Tommy) aan het werk en een vriendelijk en respectvol weerzien volgde. Hij overhandigde mij de sleutel en de eerste pint was van huizes. Ik merkte inmiddels dat ik te lang wakker was, enigszins vermoeid raakte en the pints te hard gingen. Nadat mede-eigenaar Phil (liefkozend Uncle Phil) ook binnen kwam, sprak ik met hem af om ’s avonds Tynemouth in te gaan. Ik ondernam een lange wandeling vanuit the pub naar huize Paddison. Ik raakte ietwat verdwaald, maar gelukkig wist ik the maine road weer te vinden en na een stevige wandeling met leuke klimmetjes van om de nabij 45 minuten kwam ik aan. Ik gooide mijn kleren in de was aangezien het weer ‘sunshine paradise’ was en ik ietwat te warm was gekleed. De koffer dumpte ik in mijn kamer en ik nam een uitgebreide bad. Ik werd weer wat helderder en at een toast met kaas. Vervolgens een powernap op de bank (ik viel in slaap bij een aflevering van the A-team) en ik belde Uncle Phil. Hij zal klaar staan met een taxi en ik moest alvast richting zijn pub lopen, zo geschiedde. The cab bracht ons naar Tynemouth waar sinds donderdag ‘Mouth of the Tyne’ festival plaatsvond. Het was roerig, maar niet op een negatieve manier. We begonnen in Barca, liepen vervolgens door naar Hugo’s en uiteindelijk belandde we in the Priory. Gedurende avond vlogen the pints in als water voor het warme weer en ontmoette ik de zoon van Phil incluis zijn mates. Ook hier kwam Newcastle United’s situatie negatief ter sprake. Woorden als ‘mess’, ‘disgrace’ en ‘pathethic’ kwamen regelmatig ter sprake. Onder hen bevond zich ook enkele die aangeven voorlopig niet meer heen te gaan. Geheel ironisch trof ik in the Priory Newcastle United’ hoofdscout Mike Tate. Hij gaf mij en mijn broer in ons vorige bezoek een ‘free tour guide’ door de trainingsaccommodatie plus de jeugdopleiding accommodatie. Ik vroeg gekscherend of ik me zorgen om hem moest maken aangezien er geen manager is maar bovenal waren er geen ‘new signings’. Hij moest lachen en stelde me gerust. Ik gaf hem mijn opinie dat ik de situatie rondom de Club momenteel een grote puinhoop vond. Mick Tate moest zich uiteraard diplomatisch opstellen maar gaf al knikkend aan dat hij mijn mening als buitenstaander accepteerde. Mick en Uncle Phil kende elkaar al jaren en raakte in een pittige discussie. Dit ging over de nieuwe manager. Phil is absoluut geen voorstander terwijl Mick al eerder met Bruce heeft samengewerkt bij Sheffield United en andere opinies heeft. Ik besloot beide een pint te geven en ik stortte me op het vrouwelijke schoon wat daar aanwezig was……gebruik je fantasie zal ik zeggen. Uiteindelijk doken Uncle Phil en ik de taxi in en werd ik gedropt. Mij werd verteld hoe ik moest lopen en na een korte nachtwandeling belandde ik weer in huize Paddison. Om 01.00 uur lokale tijd dook ik mijn bed in, mighty night!!

Zaterdag 13 april 2019:
Ik was redelijk vroeg uit de veren. Ik had inmiddels al contact gelegd met de familie Paddison die terug kwamen van hun midweekse break in Northumbria en Schotland. Ik heb het hele huis schoongemaakt, zodat zij met een goed gevoel weer thuis kwamen; een schoon huis is immers een leeg hoofd. Toen men aan kwam was de kleine grote man Michael ook van de partij. Het viel me gelijk op dat hij praatjes had voor 10 en je nu heel goed met kon communiceren en converseren. Na hem de nodige aandacht te hebben gegeven en ik een hartelijk weerzien had met de familie ging ik richting North Shields. Ik had een afspraak met Marty. Marty is een bloke uit North Shields die al jaren naar Newcastle United ging / gaat en lid is van de NE 29. Dit is een oude garde afdeling van Newcastle Mainline Express. Hij pikte me op bij Jolly Bowman in Wallsend en we hadden gelijk een goede klik. Bij hem thuis liet hij trots zijn ‘the Sailers Rest’ bar zien, een prachtige zelfgemaakte bar van hout in zijn achtertuin. Ik overhandigde hem een fles Beerenburg voor zijn bar en hij gaf mij een mini Jameson beker. Vele conversaties volgde en ook hij is tot de conclusie gekomen dat hij voorlopig niet meer naar Newcastle United gaat. Zijn voorkeur ligt nu bij de plaatselijke North Shields. Ook hadden we mooie conversaties over zijn werk als marinier en vol trots vertelde hij over zijn werk, hun zelfgemaakte alcoholische versnaperingen en uiteraard over zijn bar. Ondertussen leerde ik vrouwe des huizes ook kennen en de aanwezige honden (labradors). Vanuit zijn huis was het slechts een paar minuten lopen naar Daren Persson Stadium. North Shields speelde thuis tegen Musselburgh uit Schotland, een friendly game. Eenmaal daar aangekomen zag ik vele bekenden van mijn bezoek in december 2018. Hartelijk weerzien volgde met velen en in the Robins nest was het wederom uitstekend vertoeven. Ook hier vele members van NE 29. Sommige kende ik al maar ook hier new faces die ik heb mogen leren kennen. Heel af en toe deed ik een blik van de wedstrijd wat aardig niveau was. Echter was the Robins nest het gevoel van ‘familie’ en de members onderling kende elkaar door en door. Een mooie groepsfoto volgde en ondertussen kwamen de hapjes ook de revue passeren wat prima versnapering was bij het bier. Vele vertelden mij dat ook zij hun seizoenskaart hebben opgezegd en niet meer heen gaan totdat Mike Ashley weg is, kortom hun voorkeur ligt bij de plaatselijke Shields. Hier zaten gezichten die al tientallen jaren een seizoenskaart hadden bij Newcastle United. De situatie van de Club was ronduit erbarmelijk vindt men, wat ik alleen maar kan beamen. Vele verhalen volgden nog over en weer. Na de wedstrijd (2-3 winst voor de Schotten) kwamen er weer hapjes op tafel. We besloten om met een club (Graham, Lee, Dean, dochter en ik) naar North Shields town te gaan. We begonnen in the Spring Garden en aldaar kwamen ook Marty en Paul ons tegemoet. Laatste heeft me beloofd dat ik morgen voor ‘free’ het ‘Mouth of the Tyne’ festival kon betreden, altijd handig zulke contacten! Na een paar pints namen we afscheid van Marty die een familiefeest had en Paul plus overigen. Simon, Lee en ik liepen met Dean en dochter door naar the Top House. Dit is een op en top North Shields FC pub. Aldaar vervolgde wij onze gezelligheid en toen ik the tunes van Jimmy Nail ft Mark Knopfler met Big River opzette begon iedereen hartstochtelijk mee te zingen. Dit nummer gaat over rivier the Tyne maar met name over de stukadoors, de mijnwerkers, de mensen die werkten op de havens maar bovenal kenmerkt dit nummer the Geordie mentality. Keihard werken voor weinig geld, trots, passie en historie. Ik schoot enkele foto’s van deze pub en we liepen uiteindelijk door naar Carricks Head. Deze pub ligt dichtbij the Metro. Ik nam afscheid van Simon en ondertussen vergezelde Steve en Wayne ons. In deze pub trad een band op en uiteindelijk nam ik afscheid van allen om de metro te pakken naar Newcastle Upon-Tyne. Na een rit van ongeveer 30 minuten kwam ik uit op Haymarket en nam ik een taxi naar Rafferty’s. Hier zaten jongeren kern gasten. Sommige kende ik al, sommige niet. Zij hadden een dagje uit ‘York’ erop zitten. Ook hier kwam de Club ter sprake en vele gaven aan niet meer heen te gaan behalve wat uitwedstrijden. Na een paar pints had ik een afspraak met Craig. Craig is al jaren een top mate van mij en hij regelt altijd kaarten voor Newcastle United en sindskort ook voor concerten. Nadat we via hem Ocean Colour Scene hadden gezien is het nu de beurt voor Liam Gallagher. Zij gig staat gepland in november. Hij pikte me op bij Eldon Square en we liepen the pub binnen waar hij was. Ik ontmoette ook zijn vriendin en ook Roo was er die ik ken van the Strawberry. Vele pints volgden en een tof weerzien was een feit. Ik had Craig ondertussen the gig tickets betaald voor Liam Gallagher. Craig vertelde me dat hij zijn NUFC seizoenskaart al gedeeltelijk al heeft betaald en alleen deze wedstrijden gaat bezoeken, een volledig renew ziet er niet in. Uiteindelijk had ik de bui(k) vol en had ik een hele drukke dag erop zitten. Ietwat tipsy vond ik het tijd om naar huis te gaan. Het klokwerk liep in de nachtelijke uren, time to go. Een taxi bracht me terug in Wallsend, night night!

Zondag 14 juli 2019:
Ietwat brakjes werd ik wakker maar na een paar goede glazen water, een kop koffie en een broodje was ik er weer helemaal klaar voor. We begonnen met inkopen bij een outlet shop. Vervolgens besloten we om een leuke coast ride te gaan maken en we belandden in Seaton Sluice. Hier zijn bekende fish and chips toko’s. We bestelden eten en het leek alsof men een walvis uit de Noordzee had gevist. Een enorme gebakken vis lag voor me, een uitdaging geschiedde. Aangevuld met gebakken aardappels en echte Geordie dish ‘peas’ (doperwten) ging in als gegoten. Alleen de ‘walvis’ was me te machtig. Met een goede bodem maakten we nog een ‘coasty walk’ en reden we uiteindelijk door naar Tynemouth. Aldaar was de drukte duidelijk kenbaar vanwege het festival. Ik werd gedropt en dook the Priory in waar ondertussen the Wimbledon tennis finale tussen Federer en Djokovic te zien was op the tellie. Na een aantal pints haalde Paul me op – ik had hem ondertussen al gecontact – en hij kwam zijn woorden absoluut (‘I’ll get ya in for free, I don’t let you down’) na. Ik had gratis toegang tot ‘Mouth of the Tyne’ festival. We kende achteraf wel een klein misverstand wat hilarisch was en die we beide wel konden waarderen vanwege the Priory. The Priory is de omgeving waar de re├╝nies van oude kastelen staan en ik zat in een pub genaamd the Priory, zodoende. Mijn plek was perfect, dichtbij stage maar bovenal uitzicht over de Noordzee en prima toegang tot de standjes waar je bier en eten kon kopen. Marty, zijn vrouw, Jimmy en Amy vergezeld door Rose waren er. Een leuk gezelschap! Het weer was fantastisch, het hele weekend al. Voor festival absoluut perfect! Sunshine reggae (Laidback) en Terry Jerry’s ‘Seasons in the sun’ waren prima muzikale aanvullingen voor de omstandigheden, lush! Al wachtende op the Proclaimers (hoofdact zondag) waren duizenden mensen aanwezig. De tweeling uit Edinburgh (Schotland) kwamen uiteindelijk het podium op. Het concert was strak, goede vocals, sound was goed en instrumentaal prima. Bekende nummers als ‘Letter from America’, ‘Sunshine on Leith’, ‘I’m on my way’ en ‘Let’s get married’ volgden en men slot af met hun absolute kopstuk ‘I would walk 500 miles’. Na een korte ‘goodbye’ gaf men met twee nummers nog een toegift. Na het concert sprak ik nog vele Geordies op het terrein en allen gaven aan ook niet meer heen te gaan (Newcastle United). Onder hen bevonden zich mensen die al tientallen jaren een seizoenskaart hadden maar deze nu hebben opgezegd. Na het concert dook ik nog the Priory in en pakte ik uiteindelijk een dure taxi (my advise, never take a white coloured cab) naar the Rising Sun. Aldaar zag ik Liam (zoon Paddison family) en eigenaars Phil en Tom. Ik vertelde hen over mijn avonturen en het festival. Liam en ik gingen op tijd naar huis, namen een kop thee in huize Paddison en vertelden ouders des huizes hoe we onze dag hadden ervaart. Na een praat met Liam (ze waren helemaal in hun sas dat Engeland wereldkampioen Cricket werd) dook ik om half twaalf lokale tijd mijn nest in; sleep tight!

Maandag 14 juli 2019:
We werden wakker met het nieuws dat manager Steve Bruce van Sheffield Wednesday zijn ontslag heeft ingediend. Zijn assistenten Agnew en Clemence idem. Allen forceren hiermee op een breuk. Kort samengevat; Sheffield Wednesday wilt 5 miljoen pond afkoopsom voor dit trio. Newcastle United weet dat allen nog eenjarig contract hebben en is bereid om een miljoen pond te betalen. Hier gingen the Owls niet mee akkoord. Fat Cockney Bastard Mike Ashley heeft Bruce geadviseerd om ontslag in te dienen, zodat Sheffield Wednesday geen andere weg meer heeft om een bod te doen accepteren en dat desnoods een arbitrage commissie aan te pas moet komen; kortom een absolute puinhoop. Steve Bruce trouwens kan een meerjarig contract tekenen bij Newcastle United met een salaris van iets minder dan een miljoen pond per jaar (schijntje t.o.v. Rafael Benitez). Met dit nieuws op zak reden we naar the Quayside. Al hier een heerlijke ochtendwandeling langs rivier the Tyne onder zomerse omstandigheden. Na deze frisse wandeling mocht ik met Terry mee om zijn twee huizen te doen bezichtigen. Ik maakte kennis met de makelaar. De huizen bevonden zich in Tynemouth en West Allotment. Beide huizen zijn nu bewoond maar beide gaan weer de markt op. Eenmaal terug checkte ik gelijk het nieuws rondom NUFC. Inmiddels werd officieus bekend gemaakt dat Joselu definitief is verkocht aan Alaves. Newcastle United ontvangt een kleine 2 miljoen pond voor de Spaanse aanvaller die amper heeft weten te imponeren. Met Joselu vertrok opnieuw een striker na het vertrek van Ayoze Perez (30 miljoen pond naar Leicester City) en Salamon Rondon (terugkeer naar WBA na uitleen, gaat mogelijk naar China voor hereniging met Rafael Benitez). We kennen slechts met Dwight Gayle en Muto nu twee spitsen aangevuld met Elias Sorensen die een grote belofte is maar nog geen opwachting heeft gemaakt in de hoofdkern. Maandag was een absolute chill day met weinig bijzonderheden. We zijn uiteindelijk nog naar the Farmers House geweest voor een drankje al hield ik op dat moment een detox. Thuis in huize Paddison volgde een heerlijke dish; kip cordonbleu, verschillende groentes en aardappels. Al met een chill day en de situatie rondom Newcastle United nog steeds in een absolute puinhoop; sleep well!

Dinsdag 15 juli 2019:
Redelijk vroeg was ik uit de veren. Ik pakte alvast mijn spullen om ervoor te zorgen dat ik alles gereed had en ik direct weg kon als dat moest. Mijn boarding pass was inmiddels uitgeprint. Er kwam plotseling een roddel in de media dat Fransman Bruno Gevisio in beeld is. De ex-manager van Olympique Lyon zal volgens Franse bronnen in Engeland zijn om een ‘shock move’ te maken naar Tyneside. Ondertussen hield Sheffield Wednesday zich nog steeds stug vast aan een afkoopsom van 5 miljoen pond. Naar verluidt was Newcastle United hen al meer tegemoet gekomen met een bod van drie miljoen pond die door the Owls is afgeslagen, hoe groter kun je de puinhoop hebben. De ploeg bereidt zich voor op het oefenduel van morgen in the Asia Trophy tegen Wolverhampton Wanderes. Op transferfront is men bezig met Joelinton (Hoffenheim) en Kyle Scott (Chelsea). We reden naar huize Andy (andere zoon) waar dochterlief Jenny morgen een jaar zal worden. Zij kende een hele slechte start maar ze is een ‘true fighter’ en verkeert gelukkig inmiddels in betere doen. Na een bezoek plus wandeling met de prinses reden we door naar the Rising Sun park voor een broodje. Bij terugkomst in huize Paddison ronde ik de laatste dingen af en konden we weg. Ik nam afscheid van vader Terry die naar de tandarts moest, moeder Nora bracht me naar South Gosforth. Onderweg zag ik een aantal pubs die van Tom (Rising Sun) waren voordat hij vertrok naar Wallsend. Nora vertelde me dat Tom nogal goed is om kroegen met slechte reputaties om te zetten tot goed draaiende pubs waar de atmosfeer ten goede komt. Al met al is big T een gozer die niet wegloopt voor ‘tough and rough’ boys en een neus heeft hoe hij dit soort situaties moet aanpakken en zuiveren. Eenmaal op Metro South Gosforth nam ik een hartelijk afscheid van Nora, de metro stond meteen klaar en ik reed door richting Airport. Aldaar gingen de gebruikelijke checks in een sneltreinvaart en moest ik anderhalve uur wachten op mijn gate announcement. Ik las ondertussen dat er inmiddels al 12.000 seizoenskaarten niet meer werden verlengd. Hopelijk worden dit er meer, zodat Fat Cockney Bastard pijn begint te voelen in zijn wallet. Wachtende op mijn vlucht hield ik contact met lads via Facebook en Whatsapp. Ik kon uiteindelijk terecht bij Gate 20 en daar stond mijn KLM toestel voor een vlucht naar Schiphol. Na een klein uur kwam ik aan op Schiphol en the check out verliep heel snel. Daarna pakte ik de trein tot aan Kampen-Zuid en moest ik vanwege de verbouwing van Zwolle CS met de bus naar Zwolle. In Zwolle pakte ik weer de trein voor het laatste gedeelte van de trip. Omstreeks 22.43 uur keerde ik terug in Steenwijk, moe maar bovenal voldaan. Een praat met de familie volgde en daarna reed ik naar mijn eigen stulp om de was te doen.

Bij schrijven is het nu woensdag 17 juli. Straks begint the friendly tegen Wolverhampton Wanderes. De atmosfeer die ik voelde in de stad was vergiftigd, doods en de Club is verrotten dan ooit. The Toon Army is alles behalve hoopvol en het voelt als degradatie terwijl het seizoen nog moet beginnen. Het is een gigantische puinhoop en de competitie start over een kleine maand met nog steeds geen signings. Vers van de pers is dat Steve Bruce zojuist officieus is aangesteld als ‘head coach’ van Newcastle United. Steve Bruce – ondanks een echte Geordie – is niet geliefd bij de achterban. Aan hem de ondankbare taak om de immens populaire Rafael Benitez te doen vervangen……laat staan vergeten…..

Many thanks to:
Family Paddison, for their hospitalties and being my family
Phil and Tom for keeping house key of Paddison’ family and taking care of me
Marty, for his hospitalities and nice time at ‘the Sailers Rest’ and ofcourse being my mate
Paul, for getting me in for free at Mouth of the Tyne festival and being my mate
Simon and Lee, taking care for me through North Shields pub tour
Craig, being my mate and arranging Liam Gallagher gig tickets
NE 29, massive respect!

Songs of the trip:
Jimmy Nail ft Mark Knopfler – Big River
Lindisfarne – Fog on the Tyne
the Proclaimers – Gig was massive
Robert Grey – It’s because of me (the girl right next door)
Laidback – Sunshine reggae
Terry Jack – Seasons in the sun

Cheers, Teddy